لیکوال: م. کهریزنوی
محمد فهیم موحد، چې په پنجشېر ولایت کې د طالبانو د تش په نوم د عامه ګټو چارو مسوول دی، ابن تیمیه ته د منسوبې سوې جملې په استناد د شیعهګانو د عامې وژنې فتوا د دې جملې په ویلو صادره کړې ده: «د شیعهګانو د درد درمل توره ده.» دا تکفیري او فاشیستي ادبیات، چې پر افغانستان د طالبانو د واکمنۍ په پنځم کال کې خپرېږي، نه یوازې د قرآن کریم له څرګندو نصوصو او نبوي سیرت سره په ټکر کې دي، بلکې د دې ډلې په سر کې د جوړښتي ناتوانۍ او د ړندې بنسټپالنې د ودې ښکاره نښه هم ده. دا لیکنه د دین، اخلاقو او بشري حقونو له لیدلوري د دغې وینا شننه کوي او د تېرو دوو لسیزو، په ځانګړي ډول د وروستیو پنځو کلونو، په ترڅ کې د شیعهګانو او ښځو پر ضد د زیاتېدونکې ځپنې بهیر ارزوي، او پای یې د عقلانیت او عدالت پر لور د بېرته ستنېدو بلنه ده.
طالبان په څلورلارې کې؛ واکمني که مذهبي تصفیه؟
پر افغانستان د طالبانو د بیا واکمنېدو پنځه کاله تېرېږي. هغه کسان چې یو وخت یې د «امنیت» او «اسلامي عدالت» ژمنې کولې، نن د ښځو د بېساري ځپنې، د انجونو د ښوونځیو د تړلو، او د مذهبي لږکیو، په ځانګړي ډول د شیعهګانو، د فزیکي او فرهنګي حذف له کارنامې سره مخ سوي دي.
په دې منځ کې، په پنجشېر کې د محمد فهیم موحد وروستیو څرګندونو د هغې ډلې اصلي څېره څرگنده کړه چې مذهبي اختلاف د منظم تاوتریخوالي لپاره پلمه ګرځوي. هغه لیکلي: «د شیعهګانو د درد درمل توره ده.» دا یوازې ژبنی تېروتنه نه ده، بلکې د عامې وژنې او د بشریت پر وړاندي جنایت ته ښکاره بلنه ده. محمد فهیم موحد، چې د عامه خدمتونو مسوولیت لري، د دې ناپوهانه فتوا په صادرولو سره د قانون د واکمنۍ پولې يې ماتې کړې او په مستقیم ډول د یوه تکفیري داعشي رول ته ننوتی دی.
ابن تیمیه ته د هغه استناد ــ چې ان د هغه د پلویانو ترمنځ هم د ټولو شیعهګانو د وژلو مطلقه فتوا ورته نه ده ثابته او علمي اختلاف پرې سته ــ ښايي چې هغه د دین متن د جنایت د توجیه لپاره کاروي.
دا خبره چې «د شیعهګانو د درد درمل توره ده»، د قرآن او سنتو په هېنداره کې نه یوازې ګمراهي ده، بلکې د دین له بنسټونو سره عملي کفر هم ګڼل کېږي. الله تعالی د مائدې سورې په اتم آیت کې فرمایي:
«يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا كُونُوا قَوَّامِينَ لِلَّهِ شُهَدَاءَ بِالْقِسْطِ ۖ وَلَا يَجْرِمَنَّكُمْ شَنَآنُ قَوْمٍ عَلَىٰ أَلَّا تَعْدِلُوا ۚ اعْدِلُوا هُوَ أَقْرَبُ لِلتَّقْوَىٰ ۖ وَاتَّقُوا اللَّهَ ۚ إِنَّ اللَّهَ خَبِيرٌ بِمَا تَعْمَلُونَ»
یعنې: اې مؤمنانو! د الله لپاره پر عدالت ټینګ ودرېږئ او په انصاف ګواهي ورکړئ. د یوې ډلې دښمني دې تاسې دې ته ونه هڅوي چې عدالت پرېږدئ؛ عدالت وکړئ، ځکه همدا تقوا ته نږدې دی. له الله ووېرېږئ، ځکه الله ستاسې پر کړنو ښه خبر دی.
په صحیح مسلم او بخاري کې له رسول اکرم (ص) څخه روایت سوی: «مسلمان هغه دی چې نور مسلمانان یې له لاس او ژبې خوندي وي.» نو هغه څوک چې د تورې او وژنې بلنه ورکوي، څنګه ریښتینی مسلمان کېدای سي؟ همداراز په سنن نسایي کې راغلي: «له ما وروسته بېرته کفر ته مه ګرځئ چې د یو بل غاړې ووهئ.» هر څوک چې وایي د یوه قوم د درد درمل د هغوی وژل دي، نه یوازې سنت ردوي، بلکې د الله او د هغه د رسول پر وړاندې د جګړهمارو له ډلې شمېرل کېږي، نه د اسلام د مدافعینو له ډلې.
ښاغلی فهیم موحد! هغه څوک چې د خپلو هېوادوالو «شتون» درد ګڼي او د هغوی «له منځه وړل» درمل بولي، نه یوازې له دیني پوهې بېبرخې دی، بلکې د انسانیت او اخلاقو تر ټولو لومړنی احساس هم نه لري. د بشري حقونو له نظره، دا جمله چې «د درد درمل توره ده» د نسلوژنې ښکاره هڅونه ګڼل کېږي. د نسلوژنې د مخنیوي او سزا ورکولو د کنوانسیون د دویمې مادې له مخې، د یوه مذهبي ډلې د غړو وژلو ته مستقیمه او ښکاره هڅونه نړیوال جنایت دی او دولتي چارواکي هم له مسوولیت څخه خوندي نه دي.
که ستا اخلاقي قاعده دا وي چې «هر څوک چې زما له عقیدې سره مخالف وي، باید په توره وځپل سي»، نو دا قاعده هېڅکله د ټول بشریت لپاره نه سي عملي کېدای، ځکه ټولنه په داسې ځنګل بدلېږي چې یوازینی قانون پکښې د زورواکي قانون وي. دا د ناپوهۍ او ذهني وروستهپاتېوالي وروستۍ کچه ده. تاسې چې د «عامه ګټو» مسوول یاست، د هېواد امنیت او د ټولنې یووالی مو تر ټولو ډېر زیانمن کړی دی. تاسې یو بالقوه وژونکی یاست چې د واک جامه مو اغوستې ده.
هغو طالب چارواکو ته چې لا هم د اورېدو غوږونه لري، باید وویل سي:
لومړی؛ خپل دین وساتئ. د مصر د الازهر له علماوو وپوښتئ چې «امت واحده» څه معنا لري او ایا د شیعه هېوادوالو وژل د مذهب له امله د ستاینې وړ عمل دی؟
دویم؛ طالب چارواکي باید پوه سي چې د فهیم موحد دا خبرې د خلکو پاڅون او ولسي مقاومت لا ډېر پاروي. تاسې په زور او توره د خلکو پر زړونو واکمني نه سئ کولی.
درېیم؛ خپلو نړیوالو ژمنو ته ژمن پاتې سئ. نړیوالې ټولنې په تېرو پنځو کلونو کې څو ځله بشري مرستې د لږکیو او ښځو د حقونو له رعایت سره تړلې دي. د دې لارې دوام افغانستان د منځنیو پېړیو پر لور بیایي او د بشري او اقتصادي پانګو د تېښتې لامل کېږي.
څلورم؛ فهیم موحد محاکمه کړئ. که ځان واکمن ګڼئ، مه پرېږدئ چې یو ناپوه کس په یوه پیغام یا اعلامیه د ملي امنیت او د اسلامي نړۍ د سلګونو میلیونو خلکو حیثیت ته زیان ورسوي. دا فتوا په رسمي ډول رد کړئ او عامل یې محکمې ته وسپارئ.
د محمد فهیم موحد جمله یوازې د کرکې پالونکې ایډیالوژۍ نښه نه ده، بلکې د طالبانو د هویت د بحران بشپړ انځور هم دی. دوی د اسلامي نظام د جوړولو ادعا کوي، خو فکري جوړښت یې لا هم د «په کوڅو او بازارونو کې د مخالف وژل» په پړاو کې بند پاتې دی.
دوی نه پوهېږي چې تلپاتې واکمني د «پر غاړه د تورې» له لارې نه، بلکې د «په قانون کې د عدالت» له لارې معنی پیدا کوي.
د شیعهګانو د وژلو فتوا ــ هغه شیعهګان چې پېړۍ پېړۍ په دې خاوره کې اوسېدلي او د افغانستان په هر ولایت کې شتون لري ــ یوه بشپړه ستراتیژیکه ناپوهي ده. دا ناپوهانه فتوا نه یوازې د خلکو درد نه درملنه کوي، بلکې د دوی د ناپایدارې واکمنۍ پر وچو واښو اور بلوي.
تاریخ شاهد دی: هېڅ داسې ایډیالوژي چې د نورو پر کرکه ولاړه وي، د پاتې کېدو او مشروعیت موندلو توان نه لري. طالبان نن یا باید دا د کرکې غږونه خاموش کړي او د ملتونو له کاروان سره یوځای سي، او یا به خپله د افغانستان د څو زره کلن تمدن د سوځېدو لامل سي.
ښاغلی فهیم موحد باید پوه سي چې شیعهګان داسې درد نه لري چې ستا تورې ته اړتیا ولري. اصلي درد د هغو کسانو په تیاره ذهنونو کې دی چې لا یې هم نه دي زده کړي چې «انسان» اوسېدل تر «کافر» او «مؤمن» بلل کېدو وړاندې دي. تاسې په دې خبرو سره نه اسلام ته، بلکې خپلې ناپوهۍ ته خدمت کړی دی. او راتلونکی به ستاسې د کرکې توره د هېرېدو په تیغۍ کې بنده کړي.
