سرفراز بګټي، د بلوچستان ستر وزیر، د تاریخي هېرې یا قصدي تحریف له مخې، د افغان کډوالو د څلوېښت کلن کوربهتوب یادونه کوي، خو د افغانستان د وګړو څلوېښت کلنه تجربه ښايي چې هماغه پاکستان نه یوازې د افغانانو پر وړاندې خلاص زړه نه درلود، بلکې د بهرنیو مرستو په وسلو، نړیوالو پیسو او د کډوالو د ارزانه کارګرۍ په کارولو سره یې دغه کوربهتوب په یوه نظامي او اقتصادي امپراتورۍ بدل کړ. نن چې د افراطیت هغه اور چې خپله یې بل کړی وو، پاکستان ته رسېدلی، نو د دې «خپله کړې» لپاره هېڅ علاج نسته.
د معاصر تاریخ د تر ټولو لوی اجباری کډوالۍ له پېښې څه باندې څلور لسیزې تېرې سوې دي؛ هغه مهال چې د شوروي د جګړې ماشین پر افغانستان یرغل وکړ او میلیونونه افغانان پاکستان ته کډه سول. اوس د بلوچستان ستر وزیر سرفراز بګټي په داسې لهجه کې چې پکښې د حق غوښتنې احساس او تاریخي هېره ګډه ده، وایي چې افغانستان د پاکستان «څلوېښت کلن کوربهتوب» هېر کړی دی. خو ایا رښتیا هم د پاکستان «خلاص زړه» یوازې یوه انساني مرسته وه؟ که دا پرانیستي کمپونه د یوې سترې ستراتیژیکې، پوځي او اقتصادي معاملې دروازې وې، چې افغانان هېڅکله ترې ګټهمند نه سول؟
د وسلو کیسه؛ د جهاد تر سیوري لاندې عصري غلا
سرفراز بګټي ادعا کوي چې پاکستان په خلاص زړه کوربهتوب وکړ، خو تاریخي واقعیتونه ښايي چې د پاکستان استخباراتي اداره (آیاېسآی) د جګړې په لومړیو کلونو کې د وسلو د منځګړي رول ترسره کاوه. تاریخي اسناد او د سيآیاې راپورونه دا تاییدوي چې پرمختللې وسلې (لکه سټینګر توغندي) د سيآیاې له لوري پاکستان ته سپارل کېدې څو مجاهدینو ته ورسېږي.
خو آیاېسآی څه وکړ؟
آیاېسآی پرمختللې او نوې وسلې د ځان لپاره زېرمه کړې او د افغانستان مجاهدینو ته یې زاړه او بېکیفیته پاکستاني وسلې ورکولې. دا په دې معنا ده چې افغانان په پیل کې تر ډېره له زړو پاکستاني وسلو سره جګړه کوله او د جګړې په ډګر کې د «انساني ډال» په توګه کارېدل، په داسې حال کې چې پاکستان خپله زېرمه د عصري او پرمختللو وسلو په مرسته پیاوړې کوله. د راولپنډۍ د «اوجري» کمپ د چاودنې په پېښه کې دومره مهمات زېرمه سوي وو چې چاودنې یې لویه زلزله رامنځته کړه، ځکه هغه وسلې چې باید مجاهدینو ته رسېدلې وای، د آیاېسآی په زېرمو کې پرتې وې.
کډوال؛ بار نه وو، بلکې پانګه وه
بګټي وایي چې پاکستان د کوربهتوب لګښتونه پر غاړه اخیستي، خو د هغو میلیاردونو ډالرو نړیوالو مرستو یادونه نه کوي چې د ملګرو ملتونو، لوېدیځو او عربي هېوادونو له خوا د افغان کډوالو د مېشتېدو لپاره پاکستان ته ځانګړې سوې وې. دا پیسې او مرستې چېري ولاړې؟
فساد او ناوړه ګټهاخیستنه: ګڼ راپورونه، چې د «افراسیاب خټک» په څېر د شخصیتونو څرګندونې هم پکښې شاملې دي، ښايي چې د دې مرستو لویه برخه مستقیم د پاکستاني جنرالانو جیبونو ته تللې او د پوځ د جګړې اقتصاد کې لګول سوې، او د نیابتي ډلو د روزنې لپاره کارول سوې ده.
دروند کار، نه بار: افغان نارینه وو د بلوچستان او پنجاب د ډبرو او سکرو په کانونو کې د سوزونکي لمر لاندې او په تر ټولو خطرناکو شرایطو کې سخت کار کاوه او ډېر لږ مزد یې ترلاسه کاوه. کډوالو مېرمنو په کورونو کې بوټان او لاسي صنایع جوړولی. کډوال نه یوازې بار نه وو، بلکې د پاکستان لپاره یې تر ټولو ارزانه کاریګره قوه برابره کړې وه چې په پټه یې د دې هېواد مړ اقتصاد تغذیه کاوه.
د نړیوال ترهګرۍ د جوړولو کارخونه؛ د عربي بودجې په مرسته د نیابتي ډلو جوړول
بګټي په خپلو خبرو کې د «افغان ترهګرو» یادونه کوي، خو تاریخ ثبت کړی چې د پاکستان استخبارات د ترهګرو ډلو د جوړولو کارخونه وه:
پاکستان د خلیج د عربي هېوادونو (لکه سعودي عربستان) په مالي ملاتړ او د امریکا په شین څراغ سره، د افغانستان د جمهوري دولت پر وړاندي د مبارزې لپاره څو بېلابېلې وسلوالې ډلې جوړې، وسلوالې او وروزلې. حتی شواهد ښايي چې د پاکستاني طالبانو تحریک (TTP) جوړېدل هم یو ډول «بومرنګ» طرحه وه؛ یعنې پاکستان افغان طالبان وروزل او ملاتړ یې وکړ څو په کابل کې ځواکمن سي، خو په همدې بهیر کې پاکستاني طالبان هم د پاکستان د استخباراتو له خوا رامنځته سول څو د افغان طالبانو د ملاتړ له لارې د جمهوري دولت پر ضد وکارول سي، چې نن همدغه ډلې
عادله هاشمی:
(TTP) د پاکستان امنیت له جدي ګواښ سره مخ کړی دی.
د پاکستان د دفاع اوسني وزیر، خواجه آصف، په یوه وروستۍ مرکه کې په څرګنده اعتراف کړی چې پاکستان درې لسیزې د امریکا او انګلستان لپاره په افغانستان کې «ناوړه کارونه» ترسره کړي دي. دا اعتراف د بګټي هغه ادعاوې چې پاکستان ځان «قرباني» بولي، بېاعتباره کوي.
د بلوچستان امنیتي وضعیت: د پاکستان د خپلو سیاستونو پایله
بګټي ادعا کوي چې د بلوچستان وضعیت خراب دی او دا د «افغان ترهګرو» پر غاړه اچوي، حال دا چې د افغان طالبانو په وینا ، محرمانه اسناد ښايي چې خپله آیاېسآی د بلوڅو د ځپلو لپاره له «لشکر طیبه» او «داعش» په څېر ډلو مرسته اخیستې ده.
دا په بلوچستان کې د لشکر طیبه–داعش ګډه اړیکه ښايي چې په پاکستان کې د ناامنۍ اصلي سرچینه افغان کډوال نه دي، بلکې د پاکستان خپله د «دوه اړخیزې ګټې سیاست» دی چې د سیمهییزو اهدافو لپاره هره وسلواله ډله وسلواله کوي. نن د دې اور لوګی خپله د پاکستان وګړو سترګو ته رسېږي.
خپله کړې، علاج نه لري
تاسو (د پاکستان د دولت مشران) نن د TTP او افغان طالبانو له لاسه په تنګ سوي یاست او افغانستان ملامت ګڼئ. خو باید په یاد مو اوسي: همدا تاسو یاست چې «د زهرجنو مارانو مور» مو هم په خپل هېواد کې او هم په افغانستان کې وروزله. تاسو د ملګرو ملتونو او عربي هېوادونو له میلیاردونو ډالرو مرستو څخه د وسلوالو ډلو د جوړولو لپاره استفاده وکړه او د افغان کډوالو مظلومیت مو د خپلو استخباراتي موخو لپاره د پټولو وسیله وګرځوله.
دا اور تاسو بل کړی دی. نن چې لوګی یې ستاسې سترګو ته در رسېږي، ژړا او فریاد کول نه یوازې بېفایدې دي بلکې خندونکي ښکاري. «خپله کړې، نه درد لري او نه علاج.»
د سرفراز بګټي ادعا چې افغانستان د پاکستان کوربهتوب هېر کړی، له «تاکتیکي هېرې» یا د تاریخ له قصدي تحریف پرته بل څه نه دي.
افغانستان هغه څه نه سي هېرولای چې باید هېڅکله هېر نه سي؛ د جمهوریت پر مهال د افغانانو وژنه، د کراچۍ په بندرونو کې د کډوالو سپکاوی، او د پاکستان د جنرالانو له خوا د ملګرو ملتونو د کډوالۍ د عالي کمېسارۍ د مرستو د پیسو ناوړه استفاده. افغان کډوال په پاکستان کې یوازې پناه غوښتونکي نه وو، بلکې «بېوسلې سرتېري» وو چې د ډبرو سکرو په کانونو کې یې خپل ژوند بایلود، څو د جنوبي ګاونډي اقتصاد ژوندی پاتې سي، او په بدل کې یې هېواد د کیمیاوي وسلو د ازمایښت او د نیابتي ترهګرو ډلو د زېږون ځای وګرځول سوو.
پاکستان نن د هغه جادوګر په څېر دی چې یو جادويي بند یې مات کړ څو دیو تر کنټرول لاندې راولي، خو اوس هماغه دیو پخپله هغه لولي. تر هغه وخته چې اسلاماباد د دې دردناک حقیقت له منلو څخه ډډه کوي چې «د پاکستان امنیت د افغانستان په ورانۍ کې لټول سوی وو»، نه یوازې بلوچستان او خیبر، بلکې د پنجاب او سند ټول ایالتونه به هم د ناامنۍ په کام کې ډوب سي. د وجدان سپینول د «څلوېښت کلن کوربهتوب » د درواغو په تکرار سره نور ګټه نه لري؛ تاریخ هېڅکله نه هېروي چې رښتینی قرباني څوک وو او قاتل څوک وو.!
