وقتی «فرانچسکا آلبانزه»، حقوقدان برجسته ایتالیایی و گزارشگر ویژه سازمان ملل متحد در امور حقوق بشر در سرزمینهای اشغالی فلسطین، با استناد به اسناد و شواهد انکارناپذیر اعلام کرد که رژیم کودک کش اسرائیل مرتکب «نسلکشی» در غزه میشود، هیچ کس نمیتوانست تصور کند که به زودی خود او قربانی وحشیانه ترین اشکال انتقام گیری شود، اما شد. او از زبان خود روایت میکند: دخترم را به تجاوز تهدید کردند، شوهرم را از کار بیکار ساختند، و آپارتمان مسکونیام را مصادره کردند. تمام این آوار بلا فقط به جرم یک جمله بر سرم فرود آمد و آن اینکه: «اسرائیل در حال ارتکاب نسلکشی است.»
این تنها یک حمله به یک حقوقدان نیست. این حمله به حقیقت است. حمله به وجدان بشری است و سکوت دنیا جنایات نابخشودنی است.
مگر آلبانزه چه گفت؟ او جز این نگفت که در غزه، برابر چشمان جهان، زنان بیپناه، کودکان شیرخوار، دانشآموزان در صنف/کلاسهای درس، بیماران روی تختهای جراحی و خبرنگارانی که فقط قلم و دوربین داشتند، قربانی بمبارانهای بی امان ارتش کودک کش اسرائیل شدهاند. مکتبها، کودکستان ها و شفاخانهها به خاک و خون کشیده شدهاند. دهها خبرنگار در صف اول شهادت، هدف مستقیم و عمدی گلولهها قرار گرفتهاند تا صدای حقیقت خاموش شود.
اما قتلعام به غزه محدود نماند. چشم ها را باز کنیم: کودکان لبنان زیر آوارهای بیروت، کودکان یمن در محاصره گرسنگی و بمباران، دیگر قربانیان همان ماشین جنگیاند که مصون از مجازات میتازد. آیا هنوز کسی است که نداند این جنایات نه «دفاع مشروع» که «مجازات جمعی» و «پاک سازی قومی» است؟
سازمان ملل کجاست؟
اما پرسش اینجاست: سازمان ملل متحد، که قرار بود نماد عدالت و حقوق بشر باشد، امروز در برابر این فشارها علیه آلبانزه چه کرده است؟ کمتر از یک سکوت تحقیرآمیز. همان نهادی که آلبانزه را به عنوان گزارشگر ویژه منصوب کرد، امروز در برابر تهدید خانواده او، مصادره اموالش و اخراج شوهرش از کار، سکوت کرده است. گویی او به جرم «وفاداری به حقیقت» مستحق مجازات است.
جهان به کدام سو روان است؟ به سویی که قربانی نسل کشی مورد حمله قرار میگیرد، و قاتل کرسی وتو دارد. به سویی که صدای یک زن حقوقدان آنقدر ترسناک است که باید خانوادهاش نابود شود، اما سلاحهای مرگ آزادانه بارگیری میشوند.
انتخاب با وجدان بشری است! فرانچسکا آلبانزه شاید آپارتمان اش را از دست داده باشد، اما کرامت انسانیاش را نه. شاید دخترش تهدید شده باشد، اما حقیقتی که فریاد زد هیچ تهدیدی نمیتواند آن را خاموش کند. امروز ما در «معمار» به خانم فرانچسکا آلبانزه میگوییم: حق با توست. تو در تاریخ در سمت درستی ایستادهای.
و به آنان که در سازمان ملل و دیگر نهادهای بینالمللی سکوت اختیار کردهاند میگوییم: شرم بر شما که وجدان حقوق بشر را تنها زمانی گرامی میدارید که هزینهای نداشته باشد. و به مردم کشورم، افغانستان عزیز، که بیش از هر ملتی بهای سکوت جهان را چشیدهاید، میگویم: فریاد ما برای فلسطین، فریاد برای خود ما نیز هست؛ برای روزی که صدای مظلوم هر کجا که باشد، بیپاسخ نماند.
جهان تغییر نمیکند مگر آنکه راستان از گفتن حقیقت نترسند. و آلبانزه به ما نشان داد که ترسیدن مجاز است، اما سکوت کردن نه.
