مشهد مقدس امروز، رنگ و بوی دیگری دارد؛ شهری که از نخستین ساعات صبح، در سوگ امام رئوف، علی بن موسیالرضا(ع)، سیاهپوش شده و خیابانهایش شاهد حضور خیل زائرانی است که از شهرها و کشورهای مختلف خود را به حرم مطهر رساندهاند.
در مسیرهای منتهی به حرم، صدای روضه و نوحه با زمزمه زائران درهم آمیخته است. موکبها و ایستگاههای صلواتی برپا هستند و خادمان، بیوقفه از زائران پذیرایی میکنند. خانوادهها، کاروانهای پیاده و زائران سالخورده و کودک، شانهبهشانه هم راهی حرماند؛ هرکدام با یک سلام و یک خواسته، به سوی امامی که قرنهاست پناه دلهای بیشمار بوده است.
امروز مشهد فقط میزبان میلیونها زائر نیست؛ شهر، خودش به یک مجلس بزرگ عزا تبدیل شده است؛ مجلسی که در آن فاصلهای میان زائر و مجاور، پیر و جوان و ملیتهای مختلف وجود ندارد.
مهاجرین افغانستانی مقیم مشهد بصورت دسته های سینه زنی و عزاداری حضوری گسترده در کنار دیگر زائرین و مجاورین علی بن موسی الرضا (ع) دارند.
و شاید روایت امروز مشهد را بتوان در یک جمله خلاصه کرد؛ اینجا میلیونها نفر آمدهاند تا در روز شهادت امام رضا(ع)، تنها یک کار کنند؛ سلامی از دل بفرستند و بگویند: السلام علیک یا علی بن موسیالرضا(ع).
مشهد امروز، شهر دلدادگی است؛ شهری که در سوگ امامش ایستاده، اما دلهای میلیونها زائر در آن، به امید کرامت و عنایت امام رئوف، روشن است.
