به گزارش خبرگزاری معمار؛ شماری از باشندگان ولایت غور از افزایش ازدواج‌های اجباری و زیر سن دختران در این ولایت ابراز نگرانی می‌کنند. آنان می‌گویند که فقر و بیکاری سبب شده است برخی خانواده‌ها دختران خردسال خود را برخلاف میل‌شان به ازدواج وادار کنند و از پول شیربها برای تأمین نیازهای اولیه زندگی استفاده کنند.
به گفته باشندگان غور، شماری از دخترانی که به این شیوه ازدواج داده می‌شوند، پس از ازدواج نیز از برقراری ارتباط با خانواده‌های پدری‌شان محروم می‌مانند. آنان این روند را نوعی «دخترفروشی» می‌دانند و تأکید می‌کنند که فقر، سنت‌های محلی و نبود حمایت‌های لازم، دختران را بیش از پیش در معرض ازدواج‌های اجباری قرار داده است. به باور آنان، ازدواج بدون رضایت دختران، تحت هیچ شرایطی نباید به یک هنجار اجتماعی تبدیل شود.
علی‌محمد (نام مستعار)، یکی از باشندگان ولایت غور، می‌گوید که فقر گسترده و آگاهی پایین برخی خانواده‌ها از عوامل اصلی تداوم این پدیده است.
او می‌گوید: «بیش از هشتاد درصد مردم غور زیر خط فقر زندگی می‌کنند، اما نمی‌توان گفت همه خانواده‌ها دختران‌شان را می‌فروشند. با این حال، موارد زیادی وجود دارد که خانواده‌ها در بدل دریافت شیربها، دختران خود را در سن پایین و بدون رضایت‌شان به ازدواج وادار می‌کنند. بسیاری از این تصمیم‌ها ناشی از فقر و تنگ‌دستی است.»
