از میناب تا زهرا؛ کودکانی که قربانی دشمنی با ملت‌ها شدند

روز جهانی کودک تنها جشن لبخندها نیست؛ روز پاسداشت حق زندگی کودکانی است که دیگر در میان ما نیستند و روز تعهد دوباره به کودکانی است که هنوز چشم‌انتظار آینده‌ای امن‌تر هستند. از میناب تا غزه، از افغانستان تا هر نقطه‌ای از جهان، کودکان یک پیام مشترک دارند: جهان باید جایی امن‌تر برای زیستن باش
از میناب تا زهرا؛ کودکانی که قربانی دشمنی با ملت‌ها شدند

گاهی یک نام، بیش از هزاران گزارش و آمار سخن می‌گوید. نام یک کودک، تصویری از دنیایی است که قرار بود سرشار از آرزو، بازی و امید باشد، اما ناگهان در هیاهوی خشونت و دشمنی ناتمام ماند. وقتی از حقوق کودک سخن می‌گوییم، نباید تنها به کودکان دوردست بیندیشیم؛ در همین منطقه و در میان ملت‌های مستقل نیز کودکانی بوده‌اند که قربانی سیاست‌ها، نزاع‌ها و خصومت‌هایی شده‌اند که هیچ ارتباطی با دنیای کودکانه آنان نداشته است.
روز جهانی کودک فرصتی است برای بازخوانی سرنوشت کودکانی که قربانی زیادخواهی مستکبرین عالم شدند. در میان این نام‌ها، یاد شهیده زهرا کلباسی‌کنی،نوه رهبر شهید انقلاب اسلامی ایران به‌عنوان نمادی از مظلومیت کودکان شهید، جایگاهی ویژه دارد. کودکی که همچون هزاران کودک دیگر، حق داشت در امنیت زندگی کند، درس بخواند، رؤیا بسازد و آینده‌ای روشن را پیش روی خود ببیند؛ اما تقدیر او در مسیری دیگر رقم خورد و نامش در شمار کودکانی قرار گرفت که قربانی خشونت و جنایت شدند.
اهمیت پرداختن به چنین چهره‌هایی تنها در زنده نگه داشتن یاد آنان نیست؛ بلکه در یادآوری این حقیقت است که جنگ‌ها و تجاوز ها هرگز محدود به میدان‌های نبرد نمی‌مانند. نخستین قربانیان بسیاری از بحران‌ها، انسان‌های بی‌دفاعی هستند که کمترین نقش را در شکل‌گیری آن بحران‌ها داشته‌اند. کودکان، آشکارترین نماد این بی‌گناهی هستند و هر آسیبی که متوجه آنان می‌شود، در حقیقت زخمی بر وجدان بشریت است.
در نقطه‌ای دیگر از ایران، کودکان میناب نیز یادآور واقعیتی مهم هستند؛ اینکه حقوق کودک تنها به معنای حفاظت در برابر جنگ نیست، بلکه تأمین امنیت، سلامت، رفاه، آموزش و آینده‌ای مطمئن را نیز در بر می‌گیرد. کودکان هر جامعه‌ای سرمایه‌های فردای آن جامعه هستند و هرگونه غفلت و آسیب نسبت به آنان، در نهایت به آسیب دیدن آینده یک ملت منجر خواهد شد.
آنچه میان کودکان غزه، افغانستان، میناب و دیگر نقاط آسیب‌دیده جهان مشترک است، معصومیتی است که قربانی تصمیم‌های مستکبرین عالم و رژیم های مستبد و خودکامه می‌شود. این کودکان باوجود اینکه در منازعات سیاسی و نه در رقابت‌های قدرت؛نقشی نداشته اند اما اغلب سنگین‌ترین هزینه‌ها را پرداخت کرده اند. از همین رو، دفاع از حقوق کودکان نباید تابع جغرافیا، سیاست یا منافع قدرت‌ها باشد. کودکی که رنج می‌کشد، پیش از هر چیز یک انسان است و حق دارد از امنیت و کرامت برخوردار باشد.
امروز که جهان از حقوق کودک سخن می‌گوید، باید نام کودکان قربانی در تجاوز رژیم صهیونیستی و امریکا علیه ایران اسلامی را به خاطر آورد؛ کودکانی که هر کدام می‌توانستند دانشمند، معلم، پزشک، هنرمند یا سازنده آینده‌ای بهتر باشند. شهیده زهرا کلباسی‌کنی نماد همین آرزوهای ناتمام است؛ نماد نسلی که قربانی تجاوزی وحشیانه شد، اما یاد و نامش می‌تواند به مطالبه‌ای جهانی برای حمایت از کودکان تبدیل شود.
روز جهانی کودک تنها جشن لبخندها نیست؛ روز پاسداشت حق زندگی کودکانی است که دیگر در میان ما نیستند و روز تعهد دوباره به کودکانی است که هنوز چشم‌انتظار آینده‌ای امن‌تر هستند. از میناب تا غزه، از افغانستان تا هر نقطه‌ای از جهان، کودکان یک پیام مشترک دارند: جهان باید جایی امن‌تر برای زیستن باشد. این پیام، نه یک شعار سیاسی، بلکه مطالبه‌ای انسانی و جهانی است که وجدان‌های بیدار نمی‌توانند از کنار آن بی‌تفاوت عبور کنند.

Facebook
Twitter
WhatsApp
Telegram
Email
اخبار مرتبط
0 0 رای ها
رتبه بندی نوشته
اشتراک در
اطلاع از
0 دیدگاه ها
0
افکار شما را دوست داریم، لطفا نظر دهید.x