پس از اعلام سازمان ملل متحد مبنی بر بسته‌شدن بیش از ۷۰۰ مرکز صحی در افغانستان، نگرانی‌ها درباره پیامدهای این وضعیت بر دسترسی مردم به خدمات درمانی افزایش یافته است. شماری از شهروندان می‌گویند که حتی مراکز صحی فعال نیز با کمبود دارو، پزشک و تجهیزات درمانی مواجه‌اند و در بسیاری از مناطق، همین مراکز محدود تنها گزینه مردم برای دریافت خدمات صحی به شمار می‌روند.
باشندگان شماری از ولایت‌ها هشدار می‌دهند که توقف فعالیت مراکز صحی، خانواده‌های کم‌درآمد را بیشتر آسیب‌پذیر خواهد کرد؛ زیرا بسیاری از مردم توان پرداخت هزینه درمان در شفاخانه‌های خصوصی را ندارند. آنان می‌گویند بسته‌شدن این مراکز، بیماران را مجبور می‌کند برای دریافت خدمات درمانی به مناطق دورتر مراجعه کنند؛ اقدامی که هزینه‌های رفت‌وآمد و درمان را افزایش می‌دهد.
شکیب، یکی از باشندگان غزنی، می‌گوید بسته‌شدن مراکز صحی در شرایط کنونی نگران‌کننده است؛ زیرا بسیاری از خانواده‌ها برای درمان بیماری‌های معمولی، واکسیناسیون کودکان و دریافت خدمات اولیه صحی به همین مراکز وابسته‌اند.
او می‌افزاید که ادامه این وضعیت می‌تواند دسترسی زنان باردار، کودکان، سالمندان و بیمارانی را که به درمان منظم نیاز دارند، با محدودیت‌های بیشتری روبه‌رو کند. به گفته او، دور شدن مراکز صحی از محل زندگی مردم، سبب می‌شود برخی خانواده‌ها به دلیل ناتوانی مالی، مراجعه به پزشک را به تأخیر بیندازند.
شکیب می‌گوید: «اگر مرکز صحی نزدیک محل زندگی ما بسته شود، مردم مجبور می‌شوند برای درمان به مناطق دورتر بروند و هزینه رفت‌وآمد، معاینه و دارو را بپردازند. برای خانواده‌هایی که درآمد اندکی دارند، این هزینه‌ها بسیار سنگین است و ممکن است باعث شود برخی بیماران از مراجعه به پزشک صرف نظر کنند.»
عمر، یکی از باشندگان غور، نیز می‌گوید که در بسیاری از روستاهای این ولایت، مردم به شمار محدودی از مراکز صحی دسترسی دارند و بسته‌شدن همین مراکز، می‌تواند بیماران را از خدمات درمانی محروم کند.
او هشدار می‌دهد که این وضعیت به‌ویژه برای بیمارانی که به درمان فوری نیاز دارند، خطرناک است؛ زیرا انتقال آنان به مراکز دورتر زمان‌بر و پرهزینه خواهد بود.
این باشنده غور می‌گوید: «بیشتر مردم توان پرداخت هزینه رفت‌وآمد و درمان در مراکز دوردست را ندارند. اگر مراکز صحی بسته شوند، بسیاری از بیماران ممکن است به موقع به خدمات درمانی دسترسی پیدا نکنند. این موضوع برای زنان، کودکان، سالمندان و بیماران دارای بیماری‌های مزمن خطر بیشتری دارد.»
در همین حال، عشوه، یکی از باشندگان پنجشیر، می‌گوید مرکز صحی نزدیک محل زندگی‌شان، با وجود کمبود تجهیزات و امکانات تشخیصی، همچنان تنها گزینه مردم برای دریافت خدمات درمانی است.
او می‌افزاید که مراجعه به مراکز صحی دورتر، هزینه‌های اضافی بر خانواده‌ها تحمیل می‌کند و برای بسیاری از مردم دشوار است.
شهروندان از نهادهای مسئول و سازمان‌های کمک‌رسان می‌خواهند برای جلوگیری از توقف خدمات صحی در مناطق مختلف افغانستان، اقدامات فوری روی دست گیرند و زمینه ادامه فعالیت مراکز درمانی را فراهم کنند.
