جامعه بینالمللی شاهد شکاف عمیق میان ادعاهای حقوق بشری و عملکرد واقعی قدرت های بزرگ است. این قلم با استناد به جنایات آشکار در غزه، یمن و مکتب ابتدایی در میناب، نشان میدهد که چگونه امریکا، اسرائیل و عربستان سعودی با نقض سیستماتیک قوانین بینالمللی و موازین اسلامی، چهره واقعی «حقوق بشر دروغین» را آشکار ساختهاند. سازمان ملل به عنوان نهادی نمایشی، ناتوان از مهار این جنایات، تنها به صدور بیانیههای محکوم کننده بیاثر اکتفا کرده است.
«حقوق بشر» امروزه به واژهای جادویی تبدیل شده که قدرتهای بزرگ هرگاه نیاز به پوشش ریاکارانه برای اهداف خود یابند، آن را به کار می برند و هرگاه جنایات شان آشکار شود، آن را نادیده میگیرند. کشتار کودکان در لبنان و غزه توسط رژیم کودک کش اسرائیل، بمباران مکاتب و شفاخانه ها و منازل مسکونی در یمن توسط ائتلاف سعودی، و به شهادت رساندن 175 کودک مکتب ابتدایی «شجره طیبه» در میناب توسط موشک های امریکایی، نمونه هایی آشکار از این حقیقت تلخ است.
سازمان ملل متحد، این نهاد بینالمللی که به عنوان نماد نظم جهانی و حافظ صلح شناخته میشود، عملاً به کارگاهی تشریفاتی تبدیل شده که نهایت توانش صدور بیانیههای محکوم کننده بی اثر است. در مورد غزه، سازمان ملل بارها حملات به مکاتب، شفاخانهها و مناطق مسکونی را محکوم کرده ، اما هرگز نتوانسته جلوی کشتار سیستماتیک کودکان و زنان را بگیرد. گزارشهای دفتر هماهنگی امور بشردوستانه سازمان ملل (OCHA) نشان میدهد که تا فوریه 2026، دست کم 72,551 فلسطینی در غزه کشته شدهاند و تعداد زخمی ها به بیش از 172000 که اکثریت کشته شدگان و زخمی ها را زنان و کودکان تشکیل می دهند. با این حال، شورای امنیت به دلیل حق وتوی امریکا، نتوانسته حتی یک قطعنامه الزام آور برای توقف این جنایات صادر کند.
در مورد یمن نیز، کارشناسان سازمان ملل در سال 2018 گزارش دادند که عربستان سعودی و امارات متحده عربی مرتکب جنایات جنگی از جمله «سلب حق حیات، شکنجه، ناپدید سازی، اجبار کودکان به سربازی، کشتن و گرسنگی دادن زنان و کودکان. اما چه شد؟ هیچ کس پاسخگو نبود. عربستان این گزارش را رد کرد و امریکا به حمایت نظامی خود از ائتلاف سعودی ادامه داد چون باید تسلیحات نظامی اش به فروش می رسید. سازمان ملل تنها توانست یک «فهرست محرمانه» از مظنونان تهیه کند که هیچ پیامد عملی نداشت.
این نهاد بینالمللی، آن چنان که باید، حتی در محکوم کردن جنایات نیز ناتوان است. گاهی سکوت میکند، گاهی محکوم میکند اما اقدامی نمیکند. این همان «حقوق بشر دروغین» است، نهادی که قرار بود بشر را از وحشت جنگ نجات دهد، اکنون خود به نمایشی از ناتوانی و ریاکاری تبدیل شده است.
رژیم کودک کش اسرائیل در جنگ اخیر غزه، قواعد ابتدایی بشردوستی را نقض کرده است. بر اساس گزارش سازمان ملل، تا فوریه 2024، 262 ساختمان مکتب به طور مستقیم هدف بمباران قرار گرفته که 46 تای آنها به طور کامل تخریب شده است. این مکاتب پیش از جنگ به 195 هزار دانشآموز خدمات آموزشی می دادند.
بمباران شفاخانه «ناصر» در خان یونس که صدها آواره غیرنظامی در آن پناه گرفته بودند، نمونهای از این جنایات است. گزارش سازمان ملل حاکی است که «17 فلسطینی در حیاط شفاخانه ناصر توسط تک تیراندازها کشته و 41 نفر زخمی شدند. این حملات به وضوح ناقض قوانین بینالمللی بشردوستانه از جمله ماده 3 مشترک کنوانسیونهای ژنو است که حمایت از غیرنظامیان و مراکز درمانی را الزامی میداند.
علاوه بر این، محاصره غذایی غزه توسط اسرائیل، مصداق بارز «استفاده از گرسنگی به عنوان روش جنگ» است که بر اساس اساسنامه رم (ماده 8، بند 2، بند 25) و پروتکل دوم الحاقی به کنوانسیونهای ژنو (ماده 4، بند 3) جنایت جنگی محسوب میشود. رژیم کودک کش اسرائیل با جلوگیری از ورود کمکهای بشردوستانه، زنان و کودکان را در معرض قحطی قرار داده است.
امریکا نیز با تأمین تسلیحات و حمایت سیاسی از این جنایات، شریک جرم است. همان طور که گزارشها نشان میدهد، امریکا نه تنها اسرائیل را محکوم نمیکند، بلکه با ارسال کمکهای نظامی و حق وتوی قطعنامههای آتش بس، زمینه ادامه این نسل کشی را فراهم میسازد که دست های امریکا نیز در این جنایات شریک است.
جنایت مکتب ابتدایی «شجره طیبه» در شهر میناب ایران، یکی از فجیع ترین نمونه های نقض آشکار حقوق بشر توسط امریکا است. بر اساس گزارش مجله تایم، در تاریخ 28 فوریه 2026، یک موشک تاماهاوک امریکایی به ساختمان این مکتب ابتدایی اصابت کرد و بیش از 175 نفر را به شهادت رساند که دستکم 108 نفر از آنها کودک بودند. بقیه قربانیان را والدین و معلمان تشکیل میدادند.
تحقیقات مستقل نشان میدهد که این مکتب که با دیواری مجزا از پایگاه نظامی مجاور جدا شده بود، به وضوح به عنوان یک مرکز آموزشی قابل شناسایی بوده است. مایکل پیج، معاون مدیر خاورمیانه دیده بان حقوق بشر، تأکید میکند که طی دهه گذشته، تغییرات متعددی در این مجموعه رخ داده که باید نشانههای روشنی برای اجتناب از هدف گیری این مکتب فراهم میکرد.
امریکا نه تنها این جنایت را نپذیرفت، بلکه دونالد ترامپ کودک خوار، مسئولیت را به گردن ایران انداخت و ادعای دروغینی مطرح کرد که «ایران نیز تاماهاوک دارد. ده سناتور دموکرات امریکا در بیانیهای مشترک اعلام کردند که از تحلیلهای به طور معتبر نشاندهنده نقش امریکا در این حمله وحشت زده شدهاند و آن را یکی از بدترین موارد تلفات غیرنظامیان در دهههای اخیر عملیات نظامی امریکا در خاورمیانهخواندند.
این جنایت، نقض آشکار ماده 3 مشترک کنوانسیونهای ژنو و پروتکل اول الحاقی (ماده 51) است که حمله به غیرنظامیان و اهداف غیرنظامی را به شدت ممنوع میکند. همچنین بر اساس ماده 8 اساسنامه رم، بمباران عمدی مکاتب جنایت جنگی محسوب میشود.
عربستان سعودی با حمایت تسلیحاتی، لجستیکی و سیاسی امریکا، از مارس 2015 جنگ ویرانگری را علیه یمن به راه انداخته است. بر اساس گزارش سازمان ملل، ائتلاف سعودی مرتکب «نقض حقوق بشر از جمله سلب حق حیات، بازداشت خودسرانه، تجاوز، شکنجه، ناپدیدسازی اجباری و استخدام اجباری کودکان به عنوان سرباز و همینطورکشتن کودکان و زنان و غیر نظامیان شده است.
گزارش دفتر پاسخگویی دولت امریکا نشان میدهد که بین مارس 2015 تا اوت 2021، حملات ائتلاف سعودی در یمن دستکم 18,000 غیرنظامی را کشته یا زخمی کرده است . با این حال، امریکا نه تنها به حمایت خود ادامه داد، بلکه اخیراً ممنوعیت فروش تسلیحات تهاجمی به عربستان را لغو کرد و محموله جدیدی از مهمات هوایی به این کشور ارسال نمود.
سناتور رند پال، جمهوری خواه انتقادگر، این حمایت امریکا را «رسوایی ملی» خواند و گفت: «کودکان یمن با این آگاهی بزرگ خواهند شد که جنگ وحشیانه عربستان که باعث این همه کشتار و قحطی شد، با حمایت امریکا ممکن گردید» . سازمان ملل اعلام کرده که این جنگ به طور مستقیم یا غیرمستقیم باعث مرگ حداقل 377,000 نفر شده و 18.2 میلیون نفر همچنان نیازمند کمکهای بشردوستانه هستند.
عربستان سعودی با نقض قوانین بینالمللی بشردوستانه، به ویژه اصل تفکیک و اصل تناسب، مرتکب جنایات جنگی متعددی شده است. محاصره یمن و جلوگیری از ورود غذا و دارو، مصداق بارز «استفاده از گرسنگی به عنوان روش جنگ» بر اساس ماده 8 اساسنامه رم است.
قرآن کریم در آیه 32 سوره مائده به صراحت میفرماید: «هر کس انسانی را بدون ارتکاب قتل یا فساد در زمین بکشد، چنان است که گویی همه مردم را کشته است.» بر اساس این اصل بنیادین، کشتن کودکان بی گناه در غزه، یمن و میناب نه تنها جنایت جنگی، بلکه گناهی نابخشودنی در اسلام است.
همچنین قرآن در آیه 39 سوره حج، جهاد را تنها در حالت دفاع مجاز میشمارد: «به کسانی که جنگ بر آنها تحمیل شده، اجازه جهاد داده میشود» . بنابراین، جنگ تهاجمی عربستان علیه یمن و بمباران مکاتب و شفاخانهها، نه تنها با موازین بینالمللی، بلکه با احکام قطعی اسلام نیز در تعارض آشکار است.
پیامبر اسلام (ص) نیز در احادیث متعدد، کشتن کودکان، زنان و افراد مسن را در جنگ به شدت منع کردهاند. عربستان سعودی که خود را «خادم الحرمین الشریفین» مینامد و پرچمدار جهان اسلام است، چگونه میتواند این جنایات را با تعالیم اسلامی تطبیق دهد؟ چگونه میتواند کودکان یمنی را هدف بمباران قرار دهد و همزمان مدعی رهبری جهان اسلام باشد؟
این تناقض آشکار، ریاکاری عربستان را به تصویر میکشد؛ در داخل کشور، با سخت ترین قوانین شریعت رفتار میکند، اما در خارج از مرزها، جان کودکان مسلمان را ناچیز میشمارد.
تجربه دههها جنایت بیسابقه نشان داده که امریکا، اسرائیل و عربستان سعودی هیچ زبانی جز زبان زور نمیفهمند. بیانیههای محکوم کننده سازمان ملل، گزارشهای دیده بان حقوق بشر، قطعنامههای شورای امنیت و حتی فشارهای دیپلماتیک، هیچ تأثیری بر سیاستهای این کشورها نداشته است.
امریکا علیرغم جنایت مکتب میناب، نه تنها عذرخواهی نکرد، بلکه ترامپ جنایتکار قمارباز آن مسئولیت را به گردن ایران انداخت. اسرائیل با وجود محکومیتهای جهانی، بمباران مکاتب و شفاخانههای غزه را ادامه میدهد. عربستان سعودی نیز با وجود گزارش صریح کارشناسان سازمان ملل مبنی بر «جنایات جنگی»، نه تنها این اتهامات را رد کرد، بلکه گفت «این گزارش واقعیت را منعکس نمیکند» و «بر رویه عملیاتی خود تجدیدنظر نخواهد کرد.»
سفیر عربستان در ژنو گفت: «ما صادقانه خواهان بهبود وضعیت یمن هستیم. ما در آنجا پول خرج میکنیم و مردم ما کشته میشوند.» این ادعا در حالی مطرح می شود که همان گزارش سازمان ملل، حملات هوایی ائتلاف سعودی را «مرگبارترین نیروی منفرد در جنگ» توصیف کرده است.
این رژیمهای تروریستی تنها زمانی عقب نشینی میکنند که با قدرت نظامی یا فشار اقتصادی واقعی مواجه شوند. قطعنامهها و بیانیهها برای آنها صرفاً نمایشی است که گاه برای فریب افکار عمومی به آن تن میدهند. همان طور که وزیر دفاع سابق امریکا، جیمز ماتیس، در دفاع از حمایت از عربستان گفت: «ما هیچ بیاعتنایی آشکاری از سوی افرادی که با آنها کار میکنیم، ندیدهایم.» این یعنی امریکا کاملاً آگاهانه از جنایات عربستان حمایت میکند.
در نتیجه آنچه به دست میآید، تصویری روشن از نظام بینالمللی ریاکاری است که در آن «حقوق بشر» به سلاحی سیاسی برای توجیه جنایات قدرتهای بزرگ تبدیل شده است. امریکا با بمباران مکتبی در میناب و کشتن 108 کودک، اسرائیل با محاصره غذایی و بمباران شفاخانه ها و منازل مسکونی و کشتن کودکان و زنان غزه، و عربستان با نسل کشی در یمن، همگی در یک صف قرار میگیرند: صف جنایتکاران کودک کش و ناقضان حقوق بشر که خود را مدعی آن میدانند.
سازمان ملل نیز به جای آنکه نهادی برای حمایت از مظلومان باشد، به نمایشی تشریفاتی تبدیل شده که نهایت توانش صدور بیانیههای محکوم کننده بیاثر است. این نهاد هرگز نتوانسته جلوی جنایات متحدان قدرتمند خود را بگیرد و هرگز نخواهد گرفت، مگر آنکه ساختار آن از اساس تغییر کند و حق وتو که بزرگترین مانع اجرای عدالت است، لغو شود.
اما شاید مهم ترین درسی که باید گرفت این است که این رژیم های هیچ زبانی جز زبان زور نمیفهمند. تا زمانی که مقاومت و ایستادگی در برابر زورگویی نباشد، تا زمانی که افکار عمومی جهان در برابر این جنایات سکوت کند، و تا زمانی که نهادهای بینالمللی به کار خود در لاک پشتی خود ادامه دهند، این جنایات تکرار خواهد شد.
آیا جامعه جهانی بیدار خواهد شد؟ آیا سازمان ملل از خواب گران خود بیدار میشود؟ آیا قوانین بینالمللی که امروز نقض آشکار آنها را می بینیم، روزی اجرا خواهند شد؟ پاسخ به این سؤالات در گرو آگاهی و ایستادگی مردمی است که دیگر فریب «حقوق بشر دروغین» را نخورند و با صدای واحد فریاد بزنند: نه به جنایت، نه به سکوت، نه به ریاکاری!
