یکی از ویژگی های شخصیتی «شهید آیت الله خامنه ای رهبر انقلاب اسلامی ایران» این بود که در برابر دشمنان خارجی سرسخت و در برابر مخالفان داخلی و همسایگان مسلمان مهربان بودند. که این رویکر ایشان مظهر آیه ٢٩ سوره فتح می باشد که میفرماید : «مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ ۚ وَالَّذِينَ مَعَهُ أَشِدَّاءُ عَلَى الْكُفَّارِ رُحَمَاءُ بَيْنَهُمْ ۖ تَرَاهُمْ رُكَّعًا سُجَّدًا يَبْتَغُونَ فَضْلًا مِنَ اللَّهِ وَرِضْوَانًا ۖ سِيمَاهُمْ فِي وُجُوهِهِمْ مِنْ أَثَرِ السُّجُودِ ۚ ذَٰلِكَ مَثَلُهُمْ فِي التَّوْرَاةِ ۚ وَمَثَلُهُمْ فِي الْإِنْجِيلِ كَزَرْعٍ أَخْرَجَ شَطْأَهُ فَآزَرَهُ فَاسْتَغْلَظَ فَاسْتَوَىٰ عَلَىٰ سُوقِهِ يُعْجِبُ الزُّرَّاعَ لِيَغِيظَ بِهِمُ الْكُفَّارَ ۗ وَعَدَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ مِنْهُمْ مَغْفِرَةً وَأَجْرًا عَظِيمًا.»
(محمّد (ص)، فرستاده خداست و کسانی که با او هستند بر کافران سرسخت و در میان خودشان با یکدیگر مهربانند، همواره آنان را در رکوع و سجود می بینی که پیوسته فضل و خشنودی خدا را می طلبند؛ نشانه آنان در چهره شان از اثر سجود پیداست، این است توصیف آنان در تورات، و اما توصیفشان در انجیل این است که وجودشان چون زراعتی است که جوانه های خود را رویانده پس تقویتش کرده تا ستبر و ضخیم شده، و در نتیجه بر ساقه هایش محکم و استوار ایستاده است، به طوری که دهقانان را از رشد و انبوهی خود به تعجب می آورد تا خدا به وسیله انبوهی و نیرومندی مؤمنان، کافران را به خشم آورد. و خدا به کسانی از آنان که ایمان آورده و کارهای شایسته انجام داده اند، آمرزش و پاداشی بزرگ وعده داده است)
شهید آیت الله خامنه ای با دشمنان خارجی سرسخت بودند و سال ها با امریکا و اسرائیل مبارزه کردند و هیچ وقت کوتاه نیامد و از طرف دیگر با کشورهای اسلامی و با جوانان و مردم کشورش مهربان بودند.
اگر می دیدند که برخی کشورهای اسلامی خطایی دارند، با خطاکاران جاهل و کشور های حوزه خلیج فارس مدارا می کردند. ایشان با آنعده از جوانان جاهل کشورش که مخالف ایشان بودند نیز مدارا می کرد. با جناحهای سیاسی که حتی گاهی سیاست های ایشان را قبول نداشتند و انتقاد هم میکردند، مدارا داشتند و مهربانی می کردند.
و گفته می شود که برای کسانی که گوشه نشین شده و به نوعی با «نظام جمهوری اسلامی ایران» زاویه داشتند، ایشان هدیه میفرستادند و از آنها دلجویی میکردند، و در رابطه با مخالفان داخلی در اختشاشات 18 و 19 جدی/دی این حکیم خردمند به صراحت اعلام کردند که، حتی نوجوانانی که به وی توهین کردند را از خودشان دانستند. در واقع جذب حداکثری و دفع حداقلی داشتند ولی در مقابل کفار محکم میایستادند، چنانچه جهان دید که تا آخرین لحظه عمرش جوانمردانه ایستاد.
قابل توجه طالبان: مثالی دیگر از گذشت ایشان؛ در پی حملات یازده سپتامبر 2001 م.، پروژه دروغین امریکایی “جنگ با تروریسم و آوردن دمکراسی به افغانستان” که میتوانست تهدیداتی جدی برای کشور ایران باشد و حمله طالبان به کنسولگری ایران در مزارشریف و به شهادت رساندن دیپلمات های ایرانی، اینها همه باعث شد که زمزمه جنگ با طالبان در آن زمان مطرح شود، اما مواضع قاطع و خردمندانه این شخصیت حکیم باعث شد که جمهوری اسلامی ایران از آن مقطع پرتهدید عبور کند.
محسن امینزاده، معاون سابق وزارت خارجه ایران، از وجود طرحی برای حمله به شهر هرات، گفته بود: « آنچه شدیدا موجب نگرانی دولت و وزارت امورخارجه بود و نهایتا با دخالت و مخالفت رهبری (آیت الله خامنه ای)، کنار گذاشته شد، ………….و آن طرح حمله نظامی از سوی نیروهای مسلح ایران به داخل خاک افغانستان به منظور تصرف شهرهرات بود، که نهایتا مخالفت صریح آیت الله خامنه ای رهبر انقلاب اسلامی با ورود نیروهای مسلح ایران به داخل افغانستان، تکلیف همه را روشن کرد و اجرای این طرح ناممکن شد و طبعا موجب خوشنودی شدید دولت و وزارت امورخارجه و دبیر شورای عالی امنیت ملی شد.»
اکنون نزدیک به یک سال است که مرزهای افغانستان و پاکستان، به جای مبدل شدن به پلی برای پیوند و همسایگی، به میدانی برای آتش و خون بدل شده است. در این میان، جنگ بیرحمانه میان طالبان و نیروهای نظامی پاکستان، تنها به درگیریهای مرزی محدود نمانده و آتشِ بیمهار آن، خانه و کاشانه مردم بیگناه افغانستان را در بر گرفته است.
در این وادی تلخ و پر از تراژدی، این آرزو در دل هر منصفی شعله میکشد که کاش یکی از دو طرف این مناقشه، چه افغانستان و چه پاکستان، اگر در رأس امور یکی از این کشورها، رهبری حکیم و اندیشمند چون آیت الله خامنه ای میبود که هنرش در درک توطئههای دشمنان و حفظ وحدت امت اسلامی بود، هرگز اجازه نمیداد اختلافات سیاسی و مرزی، به چنین جنگی خونین و خانمانساز تبدیل شود و اکنون، به جای صدای انفجار، صدای مودت و همدلی در این مرزها طنینانداز میشد.
و همینطور اگر به سخنان شهید آیتالله خامنه ای در دیدار با مسئولان جمهوری اسلامی ایران در روز عید مبعث، 9 سرطان/تیر سال 1390 مراجعه کنیم متوجه سرسختی ایشان نسبت به دشمنان خارجی می شویم: «یکی از سیاستهای جمهوری اسلامی ایران ستیز و آشتیناپذیری با رژیم صهیونیستی است، از آغاز پیدایش و پیروزی انقلاب اسلامی، مواضع انقلاب نسبت به مسائل منطقه، حرکات منطقه، قیام های منطقه، روشن بوده. هر جایی که حرکت بر ضد استکبار است، بر ضد صهیونیسم است، بر ضد دولت غاصب صهیونیستی در کشورعزیز فلسطین است، این حرکات، حرکت مقبول و مورد حمایت و تأیید ماست. هر کجا حرکت علیه امریکاست، علیه این دیکتاتوریِ بینالمللی است، که در واقع حرکتی برای احقاق حق ملت هاست، ما با آنها موافقیم.»
چنانچه در حملات دو سال اخیر رژیم کودک کش اسرائیل به مردم غزه نیز مردم در سراسر جهان شاهد حمایت های سیاسی-نظامی-کلامی شهید آیت الله خامنه ای از مردم مظلوم بی دفاع غزه بودند.
و سر سختی ایشان در جنگ دوازده روزه علیه امریکای جنایتکار و اسرائیل کودک کش، و بالاخره ایستادگی ایشان و ملت شریف ایران در جنگ جاری علیه اپستینی های صهیونیست (اسرائیل-امریکا) نشان از ظلم ستیزی، قاطعیت و سرسختی ایشان در مقابله با کفار زورگوست. تا اینکه مردانه با نوشیدن شهد گوارای شهادت در ماه مبارک رمضان به ملکوت اعلی پیوست و مانند جدّ بزرگوارش امام علی (ع) در ماه مبارک رمضان به ساحت مقدس الهی واصل گردید و شهد گوارای شهادت را نوش نموده و به آرزوی دیرینه خویش رسید!
