روح بلند و بزرگ پیشوای آزادهگان جهان حضرت آیتالله سیدعلی حسینی خامنهای (ره) رهبر معظم انقلاب اسلامی با نوشیدن شهد گوارای شهادت در ماه مبارک رمضان به ملکوت اعلی پیوست و به آرزوی دیرینه خویش رسید و به تأسی از جدّ بزرگوارش امام علی (ع) در ماه مبارک رمضان با سر دادن ندای آسمانی فزت و ربّ الکعبه به ساحت مقدس الهی واصل گردید و شهد گوارای شهادت را در ماه مبارک رمضان نوش نمود.
الحق که قهرمانان همیشه فراتر از خود میاندیشند و زندگی خود را وقف ارزشهای جمعی، هویت ملی و عدالت اجتماعی میکنند. زندگی و مبارزه این شخصیت بزرگ ما را به تأمل درباره مرز میان شجاعت و مسئولیت، ایثار و فردگرایی، مقاومت و اخلاق دعوت میکند.
خون این بزرگ مرد تاریخ ایران همچون جوهری بر صفحهی تاریخ بشریت حک خواهد شد. و امروز بر ملت ایران است که در برابر اهریمن های اپستینی صهیونیسم مثل همیشه قاطعانه بایستند، زیرا آینده از آنِ ملتهایی ست که در برابر متجاوزین زورگو ایستاده اند.
آیتالله سیدعلی حسینی خامنهای (ره) برای شهادت خود پیش از این غزلی سروده بود:
دل را ز بیخودی سرِ از خود رمیدن است
جان را هوای از قفسِ تن پریدن است
از بیم مرگ نیست که سَر دادهام فغان
بانگ جرس ز شوق به منزل رسیدن است
دستم نمیرسد که دل از سینه بَر کَنم
باری علاج شکر گریبان دریدن است
شامم سیه تر است ز گیسوی سرکِشت
خورشید من برآی که وقت دمیدن است
سوی تو ای خلاصهٔ گلزار زندگی
مرغ نگه در آرزوی پَر کشیدن است
بگرفته آبورنگ ز فیض حضور تو
هر گل در این چمن که سزاوار دیدن است
با اهلِ درد، شرح غم خود نمیکنم
تقدیر قصهٔ دل من ناشنیدن است
آن را که لب به جام هوس گشت آشنا
روزی «امین» سزا لبِ حسرت گزیدن است
