نویسنده: م. کهریزنوی
تجاوز به پسران، شکنجه زنان و اعتراف اجباری در بازداشتگاهها؛ طالبان در تقابل با قرآن، اخلاق و قوانین بینالمللی
گزارش ریچارد بنت، گزارشگر ویژه سازمان ملل، تصویری هولناک از خشونت جنسی سیستماتیک در بازداشتگاه های طالبان علیه زنان، دختران، مردان و حتی پسران ترسیم میکند.
هشتاد و پنج سال پس از تولد سازمان ملل و چهاردهمین قرن از نزول قرآن، هنوز در گوشهای از جهان، دختران و پسران در بازداشتگاه های یک حکومت خو دخوانده به عنوان «ابزار شکنجه» مورد تجاوز گروهی قرار میگیرند. گزارش اخیر ریچارد بنت و شورای امنیت سازمان ملل، زنگ خطری است که نه فقط برای افغانستان، بلکه برای تمام بشریت به صدا درآمده است. آنچه طالبان «دولت داری اسلامی» می نامد، در عمل به جهنمی از خاموش سازی صداها، ننگ آلودگی قربانی و توجیه خشونت به نام دین تبدیل شده است.
طالبان مدعی حکومت اسلامی هستند، اما رفتارشان با قرآن و سنت پیامبر (ص) در تقابل آشکار است. خداوند در سوره اسراء، 32 میفرماید: «وَ لا تَقْرَبُوا الزِّنَا إِنَّهُ کَانَ فَاحِشَهً وَ سَاءَ سَبِیلًا » یعنی: و نزدیک زنا نشوید که کاری بسیار زشت و راهی بد است.
تجاوز جنسی – چه به زن، چه به مرد و چه به کودک – نه فقط «زنا» که «فحشاء» و «سوء سبیل» و «حرابه» (محاربه) است. پیامبر اکرم (ص) فرمودند: «هر مردی که پرده حرمت مرد مسلمانی را بدرد، پرده حرمت خدا را دریده است.»
اگر پرده حرمت مسلمان را دریدن چنین باشد، آنگاه تجاوز جنسی به اسیران و بازداشت شدگان، چه برسد به پسران نوجوان، در زمره گناهان کبیره و حدود است که در حکومت نبوی، مجازات آن اعدام یا سنگسار بود. طالبان با این اعمال نه تنها عمل اسلامی، بلکه حتی عرف جاهلی را نیز نقض کردهاند. در عرف جاهلی عرب، تجاوز به مهمان یا اسیر، ننگ ابدی بود. اسلام این ننگ را به قانون تبدیل کرد. حال طالبان مرتکب عملی شدهاند که قرآن آن را «فاحشه مبیّنه» (نساء، 19) مینامد.
گزارش یوناما که 21 مورد خشونت جنسی مستندشده علیه 15 زن و 6 دختر را تنها در سال 2025 ثبت کرده، نوک کوه یخ است. ریچارد بنت تأکید میکند که فرهنگ ننگ، سرزنش قربانی و تهدیدهای طالبان باعث شده بیش از 90 درصد موارد گزارش نشود. طالبان با بستن پروندهها، زندانی کردن قربانیان به جای متجاوزان، و محرومیت از دسترسی به محققان مستقل، آشکارا کنوانسیونهای بینالمللی را نقض کردهاند.
خطاب به آن عده از طالبانی که چنین جنایاتی را مرتکب شده اند و همینطور خطاب به سران طالبان باید گفت: آیا فراموش کردهاید که حضرت محمد مصطفی (ص) در فتح مکه به دشمنان 20 ساله خود گفت: «بروید که آزادید؟» آیا فراموش کردهاید که وصیت امیرالمؤمنین علی (ع) به مالک اشتر این بود: «مانند درندهای مباش که خوردن آنان را غنیمت شماری؟
شما که میگویید «آزار متهمان ممنوع است»، چرا ظریفه یعقوبی و دیگر زندانیان از شکنجه و اعتراف اجباری میگویند؟ چرا یک پسر نوجوان در بازداشتگاه شما باید تجاوز گروهی را تحمل کند؟ این کار شما خشم خدا و نفرت مردم را برمیانگیزد.
اگر طالبان حتی نمیتواند از زندانیان خود در برابر تجاوز محافظت کند، چگونه میخواهد ادعای «امنیت اسلامی» کند؟ راه بازگشت به اسلام واقعی، عذرخواهی از قربانیان، مجازات متجاوزان و باز کردن درهای دادگستری است.
اگر طالبان راست میگویند که حکومت شان بر اساس شریعت است، این توصیهها را عملی کنند:
- ایجاد دیوان ویژه جرایم جنسی تحت نظارت علما و قضات بیطرف: مطابق آیه «وَ إِذَا حَکَمْتُمْ بَیْنَ النَّاسِ أَنْ تَحْکُمُوا بِالْعَدْلِ» (نساء، 58) – هرگاه میان مردم حکم کنید، به عدالت حکم کنید. اجازه دهید قربانیان بدون ترس از انگ و مجدد، شکایت کنند.
- هر اعترافی که زیر شکنجه گرفته شود، در اسلام باطل است.
- پذیرش نظارت سازمان ملل و کشورهای اسلامی مستقل: برای نشان دادن التزام به حقوق بشر و کرامت انسانی، درهای زندانها را به روی نهادهای بیطرف باز کنید. این نه ضعف، بلکه نشانه قدرت یک حکومت اسلامی است، البته اگر حکومت تان اسلامی است.
- آموزش همگانی در مساجد و مدارس دینی: برای زیر دستان خود از خشونت جنسی به عنوان «گناه کبیره» و «محاربه با خدا» سخن بگویید. فرهنگ سکوت و سرزنش قربانی را با فتواهای شفاف و صریح از بین ببرید.
ریچارد بنت گفت که تنها «بخشی کوچک از واقعیت بسیار جدی» مستند شده است. پسران تجاوزدیدهای که امروز در بازداشتگاههای طالبان سکوت کردهاند، همان نوجوانانی هستند که فردا یا از شدت شرم خودکشی میکنند، یا تبدیل به افرادی خشمگین و انتقامجو میشوند. طالبان با خشونت جنسی سیستماتیک، نه تنها اسلام را بیآبرو کرده، بلکه نسلی از کودکان آزرده را پرورش میدهد که دیر یا زاد، این زخمها ترکیده و فریاد خواهد زد.
اما این بار، این فریاد نه فقط از افغانستان، که از وجدان بیدار بشریت برخواهد خواست. طالبان بدانند: هیچ زندان، هیچ تهدید و هیچ انگ اجتماعی نمیتواند حقیقت را برای همیشه پنهان کند. روزی قربانیان پسر و دختر شما که امروز در خلوت زندانهایتان فریادشان را شنیدهاید، در محکمه تاریخ و دیوان کیفری بینالمللی علیه شما شهادت خواهند داد. و آن روز، حتی «ذبیحالله مجاهد» نیز نمیتواند بگوید «چنین چیزی نبوده است». اسلام، پیش از آنکه شمشیر در دست داشته باشد، سپر کرامت انسانی است. شمشیرتان را بیندازید و سپر را بردارید؛ پیش از آنکه دیگر دیر شود.
