بستن دانشگاه خاتم‌النبیین(ص)؛ ضربه به علم و تهدیدی برای آینده فرهنگی وعلمی افغانستان

اقدام طالبان در بستن دانشگاه خاتم‌النبیین(ص) در کابل و شعبه این دانشگاه در غزنی بر خلاف ادعای مقامات طالبان نه تنها بدلیل تخلفات اداری و علمی این دانشگاه خوش نام و خوش پیشینه نبوده ، بلکه یک تصمیم سیاسی با تبعات گسترده‌ای در عرصه‌های حقوقی، علمی، فرهنگی و مذهبی وسیاسی برای افغانستان به شمار می‌رود. این دانشگاه که به عنوان یکی از معتبرترین مراکز علمی در کشور شناخته می‌شد و در ارزیابی‌های وزارت تحصیلات عالی، بالاترین نمرات را کسب کرده بود، ناگهان به دلیل ادعاهای بی‌اساس و اتهامات سیاسی و مذهبی بسته شد. این اقدام به وضوح نشان‌دهنده یک نگاه تنگ‌نظرانه و محدودکننده به علم و دانش در کشور است.
از منظر حقوقی، بستن این دانشگاه نقض حقوق مالکیت سهامداران و مؤسسان آن است. حتی بر اساس بند دوم حکم رهبری طالبان، وزارت تحصیلات عالی موظف به حفظ مالکیت سهامداران بود، اما با معرفی هیأت رهبری جدید و عزل هیأت قبلی و بعدا با مسدودکردن کامل دانشگاه عملاً حق مالکیت آنها نادیده گرفته شد. این عمل نه تنها خلاف شریعت اسلامی است، بلکه نشان‌دهنده بی‌توجهی به ابتدایی ترین اصول حقوقی و قانونی در کشور است. که تبعات منفی آن می‌تواند به عدم اعتماد عمومی به نظام آموزشی و دولتی منجر شود.
در سطح علمی، بسته شدن دانشگاه خاتم‌النبیین(ص) یک ضربه جبران‌ناپذیر به پیکر علم و دانش در افغانستان است. این دانشگاه با نزدیک به دو دهه فعالیت، بخشی از تاریخ علمی کشور را رقم زده و هزاران فارغ‌التحصیل با تخصص‌های مختلف به جامعه تقدیم کرده است. مسدود کردن آن نه تنها مانع پیشرفت علمی در کشور می‌شود، بلکه به تداوم جهل و عقب‌ماندگی نیز دامن می‌زند. در شرایطی که افغانستان نیاز مبرمی به توسعه علمی و آموزشی دارد، چنین اقداماتی تنها به تشدید بحران‌های موجود کمک می‌کند.
از جنبه فرهنگی، بستن این دانشگاه به معنای از بین بردن یک جریان فکری و علمی پویا است که می‌تواند منجر به کاهش تنوع فکری و فرهنگی در جامعه شود. دانشگاه خاتم‌النبیین(ص) نه فقط یک ساختمان یا مؤسسه آموزشی، بلکه نمادی از تلاش برای ارتقاء دانش و فرهنگ اسلامی در افغانستان بود. با بسته شدن آن، فرصتی برای تبادل اندیشه‌ها و گسترش دانش از بین می‌رود که می‌تواند عواقب فرهنگی جدی برای نسل‌های آینده داشته باشد.
در بعد سیاسی، این اقدام نشان‌دهنده یک سیاست سرکوبگرانه و کنترل‌گرایانه است که هدف آن محدود کردن آزادی‌های فردی و اجتماعی در کشور است. از آنجایی که دانشگاه‌ها معمولاً مراکز تفکر انتقادی و آزادی بیان هستند، بسته شدن آنها می‌تواند به کاهش مشارکت مدنی و سیاسی مردم منجر شود. این امر نه تنها به نفع حاکمیت نیست، بلکه به تشدید نارضایتی عمومی و بحران‌های اجتماعی نیز منجر خواهد شد.
در نهایت، تأکید می گردد که دانشگاه خاتم‌النبیین(ص) یک مکتب فکری است که با بستن دیوار فیزیکی آن نمی‌توان آن را نابود کرد. این جریان علمی ادامه خواهد داشت و مؤسسان آن با اعتقاد به جایگاه علمی این مرکز، هرگونه فشار و تحمیل را رد کرده‌اند. امید است وعده موسسین این دانشگاه با راه‌اندازی دانشگاه مجازی بین‌المللی خاتم‌النبیین(ص)، امیدها برای تداوم علم و دانش در افغانستان زنده بماند.چراکه جامعه علمی کشور حق دارد برای آینده‌ای بهتر برای فرزندان خود تلاش کند.تا در فرصتی نزدیک کشور از فضای تاریک فعلی خارج و افق روشن برای ملت ما تلولو نماید