به گزارش خبرگزاری معمار؛ مستند «محبت» ساخته جیمز لانگلی، فیلم‌ساز امریکایی، جایزه اصلی بخش مستندهای بین‌المللی جشنواره جی‌هلاوا در جمهوری چک را دریافت کرد. این فیلم درباره پسری ۱۲ ساله افغان است که پدرش در حمله پهپادی امریکا کشته شده و پس از آن با دشواری‌های زندگی در زیر حاکمیت طالبان روبه‌رو شده است.
جشنواره جی‌هلاوا از سال ۱۹۹۷ برگزار می‌شود و یکی از جشنواره‌های مهم سینمای مستند اروپا و بزرگ‌ترین جشنواره مستند مؤلف در اروپای مرکزی و شرقی است.
لانگلی که دو بار نامزد جایزه اسکار شده است، در گفت‌وگو با مجله ورایتی گفت که این مستند را با هدف آشنا کردن مخاطبان خارجی با زندگی مردم افغانستان در جریان جنگ و پس از بازگشت طالبان به قدرت ساخته است.
نام این مستند از نام شخصیت اصلی آن، محبت، پسر ۱۲ ساله افغان، گرفته شده است.
پدر محبت هنگام شکار در حمله پهپادی امریکا کشته شد. پس از مرگ او، محبت و دو برادر بزرگ‌ترش بدون سرپرست ماندند و مدتی را در یک پرورشگاه در شهر سپری کردند.
پدر محبت مردی فقیر بود که در بازاری در حاشیه کابل چای می‌فروخت و سرپرستی یک خانواده هفت‌فرزندی را بر عهده داشت.
این فیلم زندگی محبت را پس از کشته‌شدن پدرش، بازگشت او به روستای خانوادگی و تلاشش برای سازگاری با شرایط تازه دنبال می‌کند.
لانگلی به ورایتی گفت که حمله پهپادی در دوره نخست ریاست‌جمهوری دونالد ترامپ رخ داده است. او در این گفت‌وگو از مایک پمپئو نیز به‌عنوان یکی از مقام‌های مرتبط با برنامه پهپادی امریکا در آن دوره نام برد.
این مستندساز گفت در جریان جنگ ۲۰ ساله افغانستان، شمار نامعلومی از غیرنظامیان در مناطق دورافتاده کشته شدند؛ مناطقی که خبرنگاران خارجی کمتر به آن‌ها دسترسی داشتند. به گفته او، بسیاری از این قربانیان هیچ‌گاه فرصت نیافتند داستان زندگی خود را بازگو کنند.
او گفت محبت نمی‌خواست خاطره پدرش فراموش شود و به همین دلیل، در جریان دو سال فیلم‌برداری با گروه مستندساز همکاری کرد. به گفته لانگلی، محبت باور داشت که این گروه می‌تواند یاد پدرش را زنده نگه دارد.
لانگلی که پیش‌تر برای مستندهای «عراق در قطعات» و «مادر ساری» نامزد جایزه اسکار شده است، گفت هدفش از ساخت فیلم در افغانستان این است که مخاطبان غربی این کشور و زندگی مردم آن را بهتر بشناسند.
او گفت: «پس از آن‌که ۲۰ سال در کشورشان جنگیدیم، به نظرم این کمترین کاری است که می‌توانیم انجام دهیم.»
لانگلی گفت هنگام بازدید از پرورشگاه‌ها، کودکانی را دیده است که پدران‌شان در جنگ کشته شده بودند؛ از جمله فرزندان نیروهای پولیس افغانستان که در حملات انتحاری طالبان جان باخته بودند و فرزندان جنگجویان طالبان. به گفته او، با وجود آن‌که این کودکان به طرف‌های مخالف جنگ تعلق داشتند، نان خود را با یکدیگر تقسیم می‌کردند.
او گفت کودکان در افغانستان، عراق و غزه می‌توانند روایت‌گران مؤثری برای نشان‌دادن پیامدهای جنگ باشند. به باور او، مخاطبان غربی از طریق تجربه‌های کودکان می‌توانند با واقعیت زندگی در این کشورها آشنا شوند.
