گزارشهای اخیر «واشنگتنپست» از وضعیتی فراتر از یک بحران لجستیکی ساده، پرده برداشته است. افشای این واقعیت که انبارهای مهمات حیاتی ایالات متحده در حال تخلیه است، نیروهای نظامی تحت فشار روانی شدید قرار گرفتهاند و حتی توان عملیاتی پهپادهای استراتژیک مانند «ریپر» با محدودیت جدی مواجه شده، نشاندهنده شکاف عمیق میان ادعاهای سیاسی واشنگتن و واقعیتهای میدانی است. این گزارشها حکایت از دولتی دارد که تلاش میکند هزینههای گزاف و پیامدهای فرسایشی جنگهای خود را از افکار عمومی پنهان کند، در حالی که توان بازدارندگی نظامیاش، بیش از هر زمان دیگری در معرض تردید قرار گرفته است.
در گذشته، نام «آمریکا» با نوعی هراس بنیادین در دیپلماسی جهانی همراه بود؛ هراسی که حتی تصور رویارویی با این قدرت را از محاسبات استراتژیک کشورها حذف میکرد. اما امروز، جغرافیای قدرت در حال تغییر بنیادین است. آنچه در میدانهای منطقه مشاهده میکنیم، فرسایش تدریجی و فروپاشی توهمِ قدرت مطلق آمریکاست. جمهوری اسلامی ایران با تکیه بر منطق مقاومت و محاسبات دقیق استراتژیک، توانسته است آن هیمنه صوری را به چالش کشیده و ماهیت «قدرت پوشالی» واشنگتن را برای جهانیان آشکار سازد.
در واقع، آنچه امروز شاهد آن هستیم، نتیجهی یک خطای محاسباتی بزرگ است؛ «طمعی که شکارچی را گرفتار و قدرت حریف را برملا ساخت». ایالات متحده که در بازگشایی مسیرهای استراتژیک و مهار نفوذ منطقهای ناکام مانده، بار دیگر به ماجراجوییهای بیمحابا روی آورده است؛ رفتاری که حتی با هدف قرار دادن تجمعات مدنی و آسیب رساندن به نهادهای غیرنظامی، نتوانسته است اراده مقاومت را در هم بشکند.
در مقابل، ایران با گذار از رویکردهای تدافعی به اقدامات فعال و هدفمند، پاسخهایی را در میدان عمل ارائه داده که از نظر کارشناسان بینالمللی، بیسابقه و بسیار مؤثر بوده است. واکنشهای هدفمند ایران علیه پایگاهها و منافع استراتژیک دشمن، نه تنها نشاندهنده ارتقای توان دفاعی و تهاجمی این کشور است، بلکه پیامی روشن به جهان مخابره کرد: امنیت در منطقه، با دیکته کردن قدرت، تأمین نمیشود، بلکه با احترام به حق حاکمیت ملتها شکل میگیرد.
در مجموع، اکنون برای جهان روشن شده است که ایالات متحده نه تنها نتوانسته ایران را به زانو درآورد، بلکه با مواجهه با این قدرت، خود در بنبستهای استراتژیک گرفتار شده است. این تقابل، فرآیند گذار از نظم یکجانبه به نظامی جدید را تسریع کرده است؛ نظامی که در آن، اعتبار و اقتدار، دیگر با حجم مهمات و تعداد ناوهای هواپیمابر، بلکه با میزان استقلال و توانایی در مدیریت بحرانها سنجیده میشود.
