به گزارش خبرگزاری معمار؛ شیر احمد حقانی، وزیر اطلاعات و فرهنگ طالبان، در مراسم معرفی کتاب هبت‌الله آخندزاده، اداره این گروه را «خلافت اسلامی» خوانده و گفته است که اولویت طالبان دین است، نه اقتصاد. او مسائل اقتصادی و معیشت مردم را در درجه دوم اهمیت دانسته و بر گسترش دستورات رهبر این گروه تأکید کرده است.
این مراسم در محوطه رادیو تلویزیون ملی افغانستان در کابل برگزار شد و به‌گونه زنده از این رسانه پخش گردید. سخنرانان در این مراسم بر ضرورت معرفی کتاب هبت‌الله آخندزاده به مردم و ترویج آموزه‌های آن تأکید کردند.
حقانی گفته است که جامعه باید مسائل دینی را در اولویت قرار دهد و اقتصاد و تأمین خوراک مردم در درجه دوم اهمیت قرار دارند.
او با اشاره به نگرانی‌ها درباره وضعیت اقتصادی گفته است که هدف اصلی حکومت و جامعه، شناخت یگانگی خداوند و ترویج این باور در جامعه است. به گفته حقانی، اصلاح عقیده بر هر مسئله دیگری مقدم است و داشتن یا نداشتن شغل، در مقایسه با حفظ عقیده، اهمیت کمتری دارد.
وزیر اطلاعات و فرهنگ طالبان گفته است که مقام‌های این گروه نمی‌توانند همه مشکلات مردم را حل کنند و خداوند این مشکلات را برطرف خواهد کرد. او در عین حال ادعا کرده است که حکومت طالبان به بازسازی کشور و بهبود وضعیت اقتصادی نیز توجه دارد.
حقانی از عالمان دینی خواسته است تا محتوای کتاب هبت‌الله آخندزاده را برای مردم توضیح دهند و آموزه‌های آن را ترویج کنند. او همچنان از رهبر طالبان ستایش کرده و گفته است که مردم باید برای برخورداری از چنین رهبری شکرگزار باشند.
کتاب ۵ فصلی و ۱۷۴ صفحه‌ای هبت‌الله آخندزاده با عنوان «عقیده اهل سنت و جماعت» که به زبان پشتو به چاپ رسیده، قرار است به زبان‌های فارسی، اوزبیکی و ترکمنی نیز ترجمه و محتوای آن بر جامعه تحمیل شود.این رویکرد ایدئولوژیک و بی‌تفاوتی نسبت به اقتصاد و معیشت در شرایطی ابراز می‌شود که طبق آمارهای رسمی دفاتر و نهادهای سازمان ملل متحد، افغانستان با یکی از وخیم‌ترین بحران‌های بشردوستانه جهان دست‌وپنجره نرم می‌کند.
این اظهارات در حالی مطرح می‌شود که فقر، بیکاری و مهاجرت از مشکلات عمده مردم افغانستان به شمار می‌روند. میلیون‌ها شهروند با مشکلات معیشتی روبه‌رو هستند و بسیاری از آنان برای یافتن کار و تأمین هزینه‌های زندگی ناگزیر به ترک کشور می‌شوند.
بر بنیاد برآوردهای نهادهای بین‌المللی، حدود ۲۲ میلیون نفر در افغانستان به کمک‌های فوری غذایی نیاز دارند. کمبود فرصت‌های شغلی و دشواری در تأمین نیازهای اولیه زندگی نیز از نگرانی‌های عمده شهروندان به شمار می‌روند.
