خشونت علیه زنان در منطقه جبرئیل هرات بار دیگر توجه افکار عمومی را جلب کرد.
این رویداد تنها یک حادثه نیست؛ بلکه نماد بحران عمیق حقوق زنان و اقلیتهای مذهبی در افغانستان است.
زنان افغانستان همچنان از ابتداییترین حقوق انسانی و اسلامی خود محروماند.
سیاستهای طالبان علیه زنان
محرومیت از آموزش
ممنوعیت تحصیل دختران بالاتر از صنف ششم
محرومیت از اشتغال
جلوگیری از کار زنان، حتی زنان سرپرست خانوار
حذف از عرصه عمومی
نبود هیچ سهمی برای زنان در ساختار قدرت و تصمیمگیری
فشار بر اقلیتهای مذهبی
لغو رسمیت فقه جعفری
ممنوعیت تدریس آموزههای مذهبی شیعیان
محدودیتهای آموزشی برای دانشجویان شیعه
تشدید رویکرد تکقومی و تکمذهبی
ایران و افغانستان؛ دو واقعیت متفاوت
آموزش زنان
افغانستان تحت طالبان:
ممنوعیت تحصیل دختران
ایران:
اکثریت جمعیت دانشجویی را زنان تشکیل میدهند
مشارکت سیاسی
افغانستان:
سهم زنان و اقلیتها تقریباً صفر
ایران:
حضور نمایندگان اهل سنت، مسیحیان، یهودیان و زرتشتیان در مجلس
حضور اجتماعی
افغانستان:
حذف زنان از ساختارهای اداری
ایران:
حضور زنان در مدیریت، دانشگاه، دیپلماسی و بخشهای مختلف اجرایی
نقد شعارهای وارداتی
برخی رسانهها و جریانهای خارجی تلاش دارند مطالبات زنان افغانستان را با شعارهای وارداتی بازتعریف کنند.
پرسش اصلی:
آیا این شعارها از متن جامعه افغانستان برخاستهاند؟
یا
ابزاری برای بهرهبرداری سیاسی و رسانهایاند؟
مطالبات واقعی زنان افغانستان چیست؟
حق آموزش و تحصیل
حق کار و تأمین معیشت
حق برخورداری از کرامت انسانی
احترام به تنوع مذهبی و قومی
بهرهمندی از حقوقی که اسلام برای زنان به رسمیت شناخته است
پیام اصلی
زنان افغانستان:
نیازی به قیمومیت رسانهای خارجی ندارند.
نیازی به مصادره مطالباتشان توسط پروژههای سیاسی ندارند.
خواهان علم، کرامت، عدالت و فرصت برابر هستند.
مطالبات آنان باید از بستر فرهنگ، عقلانیت، ارزشهای اسلامی و واقعیتهای جامعه افغانستان برخیزد.
راه برونرفت
پایان خشونت علیه زنان
به رسمیت شناختن حق آموزش و کار
پذیرش تکثر قومی و مذهبی
حرکت به سوی عدالت، مشارکت و دموکراسی
جامعهای که نیمی از جمعیت خود را حذف کند، هرگز به توسعه، ثبات و عدالت نخواهد رسید.
