باشندگان ولسوالی لعل‌پور ولایت ننگرهار می‌گویند که کمبود مرکزهای صحی، نبود دارو و دشواری دسترسی به خدمات درمانی، مشکلات جدی را برای آنان به وجود آورده است.
شماری از باشندگان این ولسوالی می‌گویند که برای رسیدن به نزدیک‌ترین مرکز صحی، ساعت‌ها مسیرهای دشوار و جاده‌های ناهموار را طی می‌کنند؛ اما در بسیاری موارد، پس از رسیدن نیز با کمبود دارو و امکانات درمانی روبه‌رو می‌شوند.
بختی‌الرحمان، باشنده منطقه دوردست «رینه پارچاو» در لعل‌پور، می‌گوید که برای درمان پسر خردسالش سه ساعت راه را در جاده‌های خامه پیموده و به مرکز صحی جامع این ولسوالی مراجعه کرده است؛ اما پس از نزدیک به یک ساعت انتظار، به او گفته شده که کودک نیاز به درمان در شفاخانه خصوصی دارد.
او می‌گوید به دلیل مشکلات اقتصادی توان مراجعه به شفاخانه‌های خصوصی را ندارد و در مرکزهای صحی دولتی نیز در بسیاری موارد داروی مورد نیاز دریافت نمی‌شود.
بختی‌الرحمان می‌افزاید که افزایش بیماری‌هایی مانند مالاریا و اسهال در میان کودکان، نیاز مردم به خدمات صحی را بیشتر کرده است، اما کمبود دارو یکی از مشکلات اساسی آنان به شمار می‌رود.
در همین حال، شماری دیگر از باشندگان لعل‌پور می‌گویند که برخی مناطق این ولسوالی، از جمله ملاخیل، رحمتی و پتی‌بینه، به‌گونه کامل از خدمات صحی محروم‌اند.
تاج‌محمد، یکی از باشندگان این ولسوالی، می‌گوید مردم برای دریافت دارو به مرکزهای صحی مراجعه می‌کنند، اما در بسیاری موارد تنها نسخه دریافت می‌کنند و توان خرید دارو از بازار را ندارند.
لعل‌پور از ولسوالی‌های دوردست ننگرهار است که در امتداد خط دیورند موقعیت دارد. باشندگان این ولسوالی از طالبان و نهادهای کمک‌رسان می‌خواهند برای بهبود وضعیت صحی و فراهم‌سازی خدمات درمانی، اقدامات جدی انجام دهند.
این در حالی است که بر بنیاد آمار دفتر هماهنگ‌کننده امور بشردوستانه سازمان ملل متحد، صدها مرکز صحی در سراسر افغانستان به دلیل کمبود بودجه تعطیل شده‌اند؛ وضعیتی که باعث کاهش دسترسی میلیون‌ها تن به خدمات درمانی شده است.
