نویسنده: دکتر نجفی
در نهم حوت/اسفند 1404 خورشیدی، دو کشور شرور و بیرحم دنیا به شکل هماهنگ و همزمان، جمهوری اسلامی ایران را مورد تجاوز و حملات مرگبار قرار دادند. اکثر شهرها و ولایات این کشور، زیر بمباران و موشکباران وحشیانهی اهریمنان قرار داشت.
در چنین شرایطی که بر آسمان ایران بمب و موشک میبارید، مردم غیور و وطندوست ایران هیچگاه پشت مرزهای ترکیه، عراق، پاکستان، آذربایجان و دیگر همسایگان خود تجمع نکردند؛ تا جان خود و خانوادۀ خود را نجات دهند و سرزمین مادری و هموطنان خود را به دشمنان متجاوز واگذار کنند.
مردم فهیم و بصیر ج.ا.ایران نه تنها دار و دیار خود را ترک نکردند و به سوی مرزهای همسایگان هجوم نبردند؛ بلکه بخشی از ایرانیان مقیم خارج از کشور به میهن خود بازگشتند؛ تا مدافع وطن و شریک درد و غم هموطنان خود در آن روزهای دشوار و سرنوشتساز باشند.
در بحبوحۀ جنگ و بمباران شهرهای ایران که سرنوشت و آیندۀ این کشور در هالهای از ابهام قرار داشت، یکی از شبکههای تلوزیونی ترکیه، گزارشی از بازگشت ایرانیان مقیم آن کشور به میهن شان پخش کرد. با تعدادی از رجعتکنندگان ایرانی، مصاحبه و گفتگو انجام داد که با غرور و هیجان از بازگشت به آغوش میهن و ایستادگی در مقابل متجاوزان سخن میگفتند. گویندۀ تلوزیون ترکیه با اعجاب و تحسین میگفت: به جای اینکه ایرانیانِ جنگزدۀ داخل کشور به مرزهای ترکیه هجوم بیاورند، ایرانیان مقیم خارج، از دیار امن و آرامِ ترکیه به سوی مرزهای ایران هجوم آوردهاند.
این حس زیبای میهندوستی و تعلق خاطر عمیق به وطن آبایی و نیز روحیهی سلحشوری و بیگانهستیزی ایرانیان میتواند برای ما افغانستانیها عمیقاً درسآموز و عبرتآمیز و الهامبخش باشد. حقیقت تلخ این است که ما از فقدان یا نقصان چنین احساس و روحیهای رنج میبریم. دلبستگی و وفاداری به میهن و سرنوشت مشترک، در عمق جان و جهانِ ما ریشه نداونده است. نمونه و گوشهای از فقدان یا نقصان این این حس وطندوستی و دلبستگی به سرنوشت مشترک را میتوان در حوادث سال 1400 خورشیدی به تماشا نشست.
در سال مذکور، آنگاه که چند هزار طالب موتورسوار و بیابانگرد و فاقد تجهیزات پیشرفته، حملات و پیشرویها به سوی روستاها، شهرها، مراکز نظامی و اماکن دولتی را آغاز کردند، از رئیس جمهور، سران حکومت، وزراء، وکلا، والیان و فرماندهان ارشد نظامی و امنیتی تا روزنامهنگاران، اساتید دانشگاهها، فعالان سیاسی، اصحاب رسانه، سرمایهداران، تاجران، ورزشکاران، فعالین مدنی و افراد عادی کوچه و بازار، جملگی به سوی مرزها هجوم آوردند و وطن و کشور و مردم را به طالبان واگذار نمودند و به چهار سوی جهان پراکنده شدند.
این فرار بزرگ آنچنان عمومی و فراگیر بود که حتی تعدادی از افرادِ جویای فرار از وطن و پناهندگی به ممالک خارجی، خود را به بال و بدنهی هواپیماهای امریکایی در فرودگاه کابل آویزان کردند و جان خود را از دست دادند و آن شرمساری بزرگ و ننگ تاریخی را برای مردم و کشور خود رقم زدند.
بیایید ما هم احساس کشوردوستی و وفاداری به مردم و سرنوشت مشترک را از همزبانان و همسایگان خود بیاموزیم.
