به گزارش خبرگزاری معمار؛ ۲۴ جوزا در افغانستان روز مادر است؛ اما در شرایطی که میلیونها زن در این کشور با فقر، محرومیت، محدودیت و فشارهای گسترده زندگی میکنند، بسیاری میگویند این روز برایشان معنای واقعی ندارد.
مادران در افغانستان با اشاره به وضعیت زنان و دختران در افغانستان میگویند، هر روز که میگذرد، امید ها در میان زنان کمرنگتر میشود و این بزرگترین درد یک مادر است.»
در نزدیک به پنج سال گذشته، حکومت طالبان محدودیتهای گستردهای علیه زنان در عرصههای پوشش، حضور در اجتماع، تحصیل و کار وضع کرده است. همچنین قوانینی به اجرا گذاشته شده که حقوق اساسی زنان را به شکل نظاممند هدف قرار میدهد. منتقدان و کارشناسان حقوق بشر این سیاستها را آپارتاید جنسیتی مینامند.
علاوه بر این، اخراج اجباری میلیونها مهاجر از کشورهای دیگر نیز به چالشهای زندگی در افغانستان افزوده و وضعیت بسیاری از خانوادهها، بهویژه زنان، را دشوارتر کرده است.
تا پیش از بازگشت طالبان به قدرت، روز مادر در بسیاری از نهادهای دولتی، آموزشی، فرهنگی و رسانهای بهگونه گسترده گرامی داشته میشد.
بر اساس آمار نهادهای بینالمللی، بحران بشری در افغانستان بسیار گسترده است و زنان و مادران از آسیبپذیرترین گروهها به شمار میروند.
دفتر هماهنگی کمکهای بشردوستانه سازمان ملل متحد اعلام کرده است که حدود ۲۱ میلیون و ۹۰۰ هزار نفر در افغانستان در سال ۲۰۲۶ به کمکهای بشردوستانه نیاز دارند. از این میان، بیش از ۱۰ میلیون و ۷۰۰ هزار زن و دختر در وضعیت نیازمندی قرار دارند.
صندوق جمعیت سازمان ملل متحد نیز هشدار داده است که در سال ۲۰۲۶ حدود یک میلیون و ۲۰۰ هزار زن باردار و شیرده با سوءتغذیه حاد روبهرو هستند. این نهاد تأکید کرده است که کاهش کمکهای مالی و محدودیتها بر کار زنان در بخش صحت، دسترسی به خدمات درمانی را دشوارتر کرده است.
همچنین بر اساس برآوردهای سازمان جهانی صحت، یونیسف، صندوق جمعیت سازمان ملل و گروه بانک جهانی، نرخ مرگومیر مادران در افغانستان ۵۲۱ مرگ در هر ۱۰۰ هزار تولد زنده ثبت شده است؛ رقمی که نشان میدهد بارداری و زایمان همچنان برای بسیاری از زنان با خطر جدی همراه است. محدودیتها بر آموزش و کار در بخش پزشکی نیز دسترسی زنان به خدمات صحی، بهویژه در مناطق دورتر از شهرهای بزرگ، را بیش از پیش محدود کرده است.
