به گزارش خبرگزاری معمار؛ نصیر احمد اندیشه، نماینده دایمی افغانستان در دفتر سازمان ملل متحد در ژنو، در مقالهای که در نشریه نشنل انترست منتشر شده، از جامعه جهانی خواسته است حاکمیت طالبان بر افغانستان را بهعنوان یک واقعیت تغییرناپذیر نپذیرد و برای ایجاد یک بدیل سیاسی فراگیر تلاش کند.
اندیشه در این مقاله نوشته است که همزمان با افزایش فعالیت گروههای مخالف طالبان، از جمله جبهه مقاومت ملی، جبهه آزادی افغانستان و روند سبز افغانستان، شورای امنیت سازمان ملل در آستانه تصمیمگیری مهمی درباره آینده مأموریت هیأت معاونت سازمان ملل در افغانستان (یوناما) قرار دارد.
او با اشاره به حملات اخیر مخالفان طالبان در مناطق شمال، شمالشرق، پنجشیر و کابل، تأکید کرده است که این تحولات نشاندهنده ورود افغانستان به «مرحلهای تازه از منازعه» است.
به باور اندیشه، مأموریت فعلی یوناما بیش از حد بر مدیریت تعامل و همزیستی با طالبان متمرکز شده و باید به مأموریتی تبدیل شود که زمینهساز یک روند سیاسی واقعی و گذار به نظامی مشروع، پاسخگو و فراگیر باشد.
این دیپلمات افغانستان همچنین نوشته است که پنج سال حاکمیت طالبان وضعیت کشور را در شاخصهای مختلف سیاسی، اقتصادی و اجتماعی وخیمتر کرده و ادامه تعامل با این گروه بدون چشمانداز سیاسی مشخص، تنها به تداوم و تقویت وضعیت کنونی منجر خواهد شد.
اندیشه افزوده است که برخلاف تصور برخی کشورها، جریانهای مخالف طالبان پراکنده و فاقد برنامه نیستند. به گفته او، میان طیف گستردهای از نیروهای سیاسی، مدنی و نظامی مخالف طالبان بر سر سه اصل اساسی توافق وجود دارد: بازگشت حاکمیت مردم و قانون اساسی، احترام به حقوق بشر و اصل پاسخگویی، و حفظ وحدت ملی و تمامیت ارضی افغانستان.
او هشدار داده است که تصور ثبات تحت حاکمیت طالبان یک برداشت نادرست است و سیاستهای مبتنی بر سرکوب قومی، حذف سیاسی و گسترش مدارس افراطی میتواند افغانستان را به کانون بیثباتی در منطقه تبدیل کند.
اندیشه همچنین سیاستهای انحصارگرایانه طالبان را عامل تشدید شکافهای قومی و افزایش گرایشهای جداییطلبانه دانسته است.
نماینده دایمی افغانستان در ژنو از شورای امنیت سازمان ملل خواسته است که در زمان تمدید مأموریت یوناما، نقش این نهاد را بازتعریف کند و زمینه گفتوگو با نیروهای دموکراتیک، جامعه مدنی، زنان، رسانههای مستقل و مخالفان سیاسی طالبان را فراهم سازد.
او در پایان تأکید کرده است که افغانستان بیش از هر زمان دیگر به یک روند سیاسی با رهبری افغانها و حمایت جامعه جهانی نیاز دارد؛ روندی که فراتر از کمکهای بشردوستانه بوده و راه را برای حل پایدار بحران سیاسی کشور هموار کند.
