خواجه آصف، وزیر دفاع پاکستان، روز دوشنبه ۲۰ دلو، در سخنرانی خود در مجلس ملی این کشور اعلام کرد که پاکستان در جنگهای مرتبط با افغانستان نه از سر دفاع از اسلام، بلکه برای تأمین منافع سیاسی و نیاز به حمایت ابرقدرتها وارد عمل شده است.
خواجه آصف با اشاره به حضور شوروی در افغانستان گفت که این حضور «اشغال» نبوده و حکومت وقت افغانستان نیروهای شوروی را دعوت کرده بود. به گفته او، روایت اشغال افغانستان از سوی شوروی، بیشتر یک روایت امریکایی بوده است.
وزیر دفاع پاکستان تأکید کرد که پاکستان در هر دو جنگی که در خاک افغانستان رخ داد، بههیچوجه از سر عشق به دین یا دفاع از اسلام شرکت نکرده است. او افزود که طرفهای حاکم در آن دورهها برای کسب مشروعیت سیاسی و حمایت یک قدرت بزرگ، وارد این جنگها شدند و همین موضوع، دلیل اصلی نقشآفرینی پاکستان بود.
خواجه آصف همچنین گفت که پاکستان برای پیشبرد این سیاستها حتی نصاب تعلیمی خود را تغییر داد و پیامدهای این تصمیم تا امروز نیز جبران نشده است. به گفته او، تاریخ بهگونهای بازنویسی شد تا با روایت رسمی جنگ همخوانی پیدا کند.
وزیر دفاع پاکستان افزود که این کشور پس از سال ۱۹۹۹ نیز بار دیگر برای جلب حمایت ایالات متحده وارد جنگ شد و به خط مقدم جنگی کشانده شد که به گفته او، ماهیتی «اجارهای» داشت.
او از تصمیمهای جنرال ضیاءالحق و جنرال پرویز مشرف، رهبران پیشین پاکستان، برای مشارکت در جنگهای افغانستان بهشدت انتقاد کرد و گفت که پاکستان در این جنگها هم هزینه سنگینی پرداخت و هم در نهایت کنار گذاشته شد. خواجه آصف گفت: «ما را مثل دستمال کاغذی استفاده کردند؛ حتی بدتر از دستمال تشناب، و بعد رها کردند.»
به گفته او، این تصمیمهای اشتباه باعث شد پاکستان به خط مقدم جنگ تبدیل شود و در نقش کشوری عمل کند که جنگ را به نیابت از دیگران پیش میبرد.
در جریان دو دهه جنگ علیه طالبان و القاعده در افغانستان، پاکستان یکی از مسیرهای اصلی انتقال نیروها و تجهیزات ائتلاف بینالمللی بود. بندر کراچی و مسیرهای زمینی و هوایی پاکستان، نقش کلیدی در پشتیبانی لجستیکی این جنگ داشت.
با این حال، ایالات متحده امریکا در مقاطع مختلف، پاکستان را به پناهدادن به برخی شبکههای شورشی، بهویژه شبکه حقانی، متهم کرده است. مایک مولن، رئیس پیشین ستاد مشترک ارتش امریکا، شبکه حقانی را «بازوی استخباراتی» پاکستان توصیف کرده بود.
خواجه آصف در پایان گفت تا زمانی که پاکستان به اشتباهات گذشته خود اعتراف نکند، عبور از پیامدهای این سیاستها ممکن نخواهد بود. او افزود که جامعه پاکستان نیازی به اثبات هویت دینی خود ندارد و باید بهجای جستوجوی مشروعیت در بیرون از کشور، بر پیوند با سرزمین و جامعه خود تمرکز کند.
