آغاز هفته وحدت، بیش از آنکه فرصتی برای بزرگداشت یک مناسبت تقویمی باشد، دعوتی است به بازخوانیِ عمیقِ سیره نبوی؛ پیامبری که با تأسیس نخستین جامعه اسلامی بر مدار اخوت و همدلی، الگویی از یک «امت واحد» را پیش روی جهانیان قرار داد. در شرایط کنونی که جهان اسلام با بحرانهای پیچیده و چالشهای ساختاری دستبهگریبان است، بازگشت به آموزههای اصیل اسلام و تمسک به «حبلالله» (قرآن و عترت)، نه یک انتخاب، بلکه ضرورتی اجتنابناپذیر برای بقا و اعتلای جایگاه مسلمانان است.
امروز، امت اسلام بیش از هر زمان دیگری نیازمند بازشناسیِ اولویتهای راهبردی خویش است. در حالی که بدخواهان با تفرقهافکنی و ایجاد نزاعهای ساختگی میان مذاهب و ملتها، به دنبال فرسایش توانِ درونی جهان اسلام هستند، تنها راهکارِ خروج از این بحران، عبور از اختلافات جزئی و فروعی و تمرکز بر مشترکات بنیادین است. هوشیاری در برابر دسیسههای شیاطینِ تفرقهافکن که با ابزارهای تبلیغاتی مدرن و جنگ نرم به دنبال گسستِ پیوندهای ایمانی هستند، از اهم وظایف هر مسلمانِ آگاه است.
یکی از اصولِ محوری در تفکر سیاسیِ اسلام، مسئله «برائت از مشرکان و کفار» است. برائت، تنها یک شعار نیست؛ بلکه یک موضعگیریِ استراتژیک در برابر جریانهایی است که با استکبار، ظلم و استعمار، موجودیت و استقلال ملتهای مسلمان را هدف قرار دادهاند. نکته کلیدی در اینجا آن است که امت اسلامی باید در برابر دشمنانِ مشترک، صفوفی فشرده و یکپارچه داشته باشد. درک صحیح از مفهوم برائت، مستلزم آن است که مسلمانان به جای نزاع با برادران دینی خود، انرژی و توانشان را صرف مقابله با جریانهایی کنند که هدفشان نابودی عزت و هویت امت اسلامی است.
تمسک به ریسمان الهی، یعنی همان قرآن کریم و سیره عترت پیامبر (ص)، نقشه راهِ عبور از این فتنههاست. سیره پیامبر، سیره گذشت از اختلافات، تمرکز بر عدالت و ساختن جامعهای بر پایه رحمت و همدلی بود. اگر امت اسلامی بخواهد به جایگاه شایسته خود در تمدن بشری بازگردد، باید فراتر از مرزهای جغرافیایی و تفاوتهای مذهبی، دست در دستِ یکدیگر برای اعتلای کلمه حق بکوشد.
در مجموع، هفته وحدت باید نقطه عطفی برای کنار گذاشتن کدورتها و تجدید بیعت با آرمانهای بلند اسلامی باشد. فریبِ دسیسههای دشمن را نخوردن و هوشیاری در تشخیصِ «دوست از دشمن»، پیششرط هرگونه پیشرفت و توسعه است. وحدتِ امت اسلامی، یک حقیقتِ ایمانی و ضرورتی عقلانی است که میتواند قدرتِ تمدنیِ اسلام را احیا کند. زمان آن فرارسیده است که با تکیه بر مشترکاتِ انسانسازِ اسلام، از پیلههای خودساختهی تفرقه رها شویم و با همبستگی کامل، به سوی آیندهای روشن برای امت اسلامی گام برداریم.
