بدون شک، افغانستان کشوری است که بخش بزرگی از جمعیت آن را جوانان تشکیل می‌دهند. این موضوع می‌تواند هم یک چالش و هم یک فرصت باشد. اگر بتوانیم زمینه‌های کار و اشتغال را در داخل کشور فراهم سازیم، جوانان می‌توانند نقش مؤثری در رشد اقتصادی ایفا کنند، تولیدات را افزایش دهند، با انرژی و توانایی بیشتر در بخش‌های مختلف فعالیت کنند و خود را به‌سرعت با تکنولوژی روز و کسب‌وکارهای جدید عیار سازند.
متأسفانه، به دلیل نبود فرصت‌های کاری و اشتغال در داخل کشور، شمار زیادی از جوانان مجبور به مهاجرت به کشورهای دیگر شده‌اند. در چنین شرایطی، حکومت می‌تواند از نیروی جوان کشور در بخش‌های مختلف، به‌ویژه زراعت، صنعت و خدمات، استفاده کند؛ زیرا این بخش‌ها به سرمایه‌گذاری‌های نسبتاً کمتری نیاز دارند و در صورت جذب سرمایه‌گذاری و فراهم‌سازی زمینه‌های اشتغال، می‌توانند فرصت‌های کاری زیادی را برای جوانان ایجاد کنند. این امر افزون بر کاهش بیکاری، باعث افزایش تولیدات و تقویت اقتصاد کشور نیز خواهد شد.
از سوی دیگر، ایجاد برنامه‌های آموزشی فنی و مسلکی برای جوانان اهمیت زیادی دارد؛ زیرا شمار زیادی از آنان فاقد مهارت‌های فنی و تخصصی مورد نیاز بازار کار هستند. اگر زمینه آموزش‌های فنی و مسلکی برای این جوانان فراهم شود، می‌توان آنان را در داخل کشور استخدام کرد و همچنان زمینه اعزام نیروی کار ماهر به کشورهای دیگر را فراهم ساخت.
بخش بزرگی از افرادی که برای یافتن کار به خارج از کشور مهاجرت می‌کنند، از مهارت‌های فنی و مسلکی کافی برخوردار نیستند. اگر این افراد در داخل افغانستان آموزش‌های لازم را فرا بگیرند، می‌توانند با مهارت و توانایی بیشتر در بازارهای کار داخلی و خارجی فعالیت کنند و درآمد بهتری به دست آورند.
بنابراین، سرمایه‌گذاری در بخش‌های تولیدی، ایجاد فرصت‌های شغلی و گسترش آموزش‌های فنی و مسلکی می‌تواند نقش اساسی در توانمندسازی جوانان، کاهش مهاجرت‌های ناشی از بیکاری و رشد و توسعه اقتصادی افغانستان داشته باشد.
