به گزارش خبرگزاری معمار؛ ارزیابی تازه نهاد «ریچ» با پشتیبانی سازمان ملل متحد نشان میدهد که وضعیت سوءتغذیه و ناامنی غذایی در افغانستان رو به وخامت است و در بخش بزرگی از مناطق این کشور، شمار افراد مبتلا به سوءتغذیه افزایش یافته است.
بر بنیاد این ارزیابی، سوءتغذیه در ۵۳ درصد مناطق افغانستان افزایش یافته و در ۴۴ درصد این مناطق، شمار مبتلایان در سه ماه گذشته دو برابر شده است.
بیشترین افزایش موارد سوءتغذیه در ولایتهای پنجشیر با ۸۹ درصد، فاریاب با ۸۵ درصد و لغمان با ۸۳ درصد ثبت شده است.
این ارزیابی از سوی نهاد «ریچ» در فاصله ۱۰ می تا ۷ جون انجام شده و بر پایه اطلاعات ۱۲ هزار و ۸۵۴ منبع آگاه محلی در ۴۰۱ ولسوالی افغانستان تهیه شده است.
بر اساس این گزارش، افزایش هزینههای زندگی، شوکهای پیدرپی اقلیمی و کاهش کمکهای بشردوستانه، خانوادههای بیشتری را با خطر گرسنگی روبهرو کرده است. در مجموع، ۲۱.۹ میلیون نفر، معادل نزدیک به ۴۵ درصد جمعیت افغانستان، به کمکهای بشردوستانه نیاز دارند.
افزایش بهای مواد غذایی و ناامنی غذایی
یافتههای این ارزیابی از تشدید ناامنی غذایی در سراسر افغانستان نیز حکایت دارد. ۵۵ درصد مناطق مورد بررسی در ۳۰ روز گذشته افزایش قابل توجه بهای مواد غذایی را گزارش کردهاند و ۶۳ درصد نیز از افزایش ناگهانی قیمتها در بازارهای محلی خبر دادهاند.
همزمان، ۸۷ درصد مناطق گفتهاند که خانوادهها به دلیل کمبود درآمد یا مواد غذایی، بیش از گذشته دامهای خود را میفروشند. بر اساس گزارش، این روند نشان میدهد که بسیاری از خانوادهها برای تأمین نیازهای ابتدایی زندگی، داراییهای باقیمانده خود را نیز از دست میدهند.
در مجموع، ۶۵ درصد مناطق ناامنی غذایی را یک مشکل جدی یا بسیار جدی توصیف کردهاند و ۲۵ درصد گفتهاند که بیشتر ساکنان در یک ماه گذشته غذای کافی نداشتهاند.
همچنین در ۶۰ درصد مناطق، منابع آگاه گفتهاند که کودکان برای کمک به تأمین هزینههای خانواده مشغول کار هستند.
مشکلات اقتصادی؛ عامل اصلی بیجاشدن
این ارزیابی نشان میدهد که مشکلات اقتصادی همچنان مهمترین عامل بیجاشدن مردم در افغانستان است.
۸۰ درصد مناطق، مشکلات مالی را عامل اصلی بیجاشدن عنوان کردهاند و ۷۹ درصد نیز بیکاری و فقر را از دلایل عمده ترک محل زندگی دانستهاند.
کمبود مواد غذایی در ۷۵ درصد، خشکسالی در ۴۰ درصد، دسترسی محدود به خدمات اساسی در ۳۱ درصد، درگیریها در ۱۵ درصد و سیلابها در ۱۲ درصد مناطق، از دیگر عوامل بیجاشدن مردم عنوان شدهاند.
ادامه بازگشت مهاجران
گزارش «ریچ» همچنین به ادامه بازگشت مهاجران از کشورهای منطقه به افغانستان اشاره کرده است.
نیمی از مناطق مورد بررسی گفتهاند که بازگشتکنندگان را پذیرفتهاند؛ اما ۵۷ درصد این مناطق اعلام کردهاند که بازگشتکنندگان پس از ورود، هیچگونه کمک بشردوستانه دریافت نکردهاند.
بر بنیاد این ارزیابی، سیلابهای اخیر نیز بر نیازهای بشردوستانه افزوده است. ۱۵ درصد مناطق از واردشدن خسارت شدید به خانهها در پی سیلابهای اخیر خبر دادهاند و بیشترین آسیبها در ولایتهای ارزگان، سمنگان و بغلان گزارش شده است.
چالشهای جدی در بخش صحت
دسترسی به خدمات صحی نیز همچنان با چالشهای جدی روبهرو است.
در این گزارش آمده است که ۷۷ درصد مناطق، کمبود دوا و تجهیزات پزشکی را بزرگترین مانع دسترسی به خدمات صحی دانستهاند. ۵۹ درصد گفتهاند که هزینه درمان برای مردم قابل پرداخت نیست و بیش از نیمی از مناطق نیز از کمبود کارکنان متخصص صحی خبر دادهاند.
همچنین ۱۷ درصد مناطق اعلام کردهاند که زنان به دلیل فاصله زیاد یا محدودیتهای رفتوآمد، نمیتوانند بهگونه امن و آسان به مراکز درمانی دسترسی پیدا کنند.
کاهش کمکهای بشردوستانه
این ارزیابی از کاهش کمکهای بشردوستانه در افغانستان نیز خبر میدهد.
تنها ۲۹ درصد مناطق مورد بررسی گفتهاند که در سه ماه گذشته کمک دریافت کردهاند؛ در حالی که این رقم در ماه مارچ ۳۷ درصد بود.
کمکهای غذایی همچنان رایجترین نوع کمک بوده است؛ اما ۲۲ درصد مناطق گفتهاند که مردم نمیدانند در صورت نیاز چگونه به کمکهای بشردوستانه دسترسی پیدا کنند.
گزارش «ریچ» در پایان هشدار داده است که افزایش بهای مواد غذایی، شوکهای مکرر اقلیمی، مشکلات اقتصادی، ادامه بازگشت مهاجران و کاهش بودجه کمکهای بینالمللی، فشار بر خانوادههای آسیبپذیر را افزایش داده است.
بر بنیاد این یافتهها، بدون افزایش حمایتهای بشردوستانه، احتمال وخیمترشدن ناامنی غذایی و سوءتغذیه در افغانستان وجود دارد.
