شماری از شهروندان افغانستان میگویند که افزایش فقر و بیکاری در کشور، بسیاری از خانوادهها را وادار کرده است تا برای آینده فرزندانشان به گزینه مهاجرت روی بیاورند.
به گفته آنان، خانوادهها برای تأمین هزینههای سفر، ناچار شدهاند از صرافان یا آشنایان پول قرض بگیرند و یا داراییهای اندک خود را به فروش برسانند؛ اقدامی که بیشتر از روی ناچاری صورت میگیرد تا انتخاب.
این شهروندان میافزایند که با وجود آگاهی از خطرات و دشواریهای مسیرهای مهاجرت، گزینه دیگری پیش روی خود ندارند.
آنان امیدوارند فرزندانشان در کشورهای دیگر بتوانند کار پیدا کرده و در آینده از خانوادههایشان حمایت کنند. به گفته آنان، نبود حمایتهای دولتی و کاهش فرصتهای اقتصادی، وضعیت معیشتی خانوادهها را بیش از پیش دشوار ساخته است.
شهروندان همچنین هشدار میدهند که در صورت ادامه این وضعیت و بهبود نیافتن شرایط اقتصادی، روند مهاجرتها افزایش خواهد یافت و این امر میتواند پیامدهای جدی اجتماعی و اقتصادی برای کشور در پی داشته باشد.
در همین حال، شماری از جوانان نیز تحت فشار فقر و بیکاری، مسیرهای دشوار و پرخطر مهاجرت به کشورهای دیگر را در پیش گرفتهاند. هدف اصلی آنان یافتن کار و تأمین معیشت خانوادههایشان عنوان میشود. این جوانان اغلب با کمک قاچاقبران انسان سفر میکنند و در مواردی که توان پرداخت هزینههای سنگین را ندارند، مجبور میشوند با قایقهای بادی و از مسیرهای خطرناک راهی سفر شوند؛ مسیرهایی که گاه به قیمت جان آنان تمام میشود.
به این ترتیب، موج مهاجرتهای ناگزیر در کنار خطرات جانی، به یکی از پیامدهای نگرانکننده وضعیت اقتصادی افغانستان تبدیل شده است.
