به گزارش خبرگزاری معمار؛ نماینده افغانستان در شورای امنیت سازمان ملل گفت هیچ راهحل پایداری از گفتوگوی طالبان و حکومتهای خارجی، بدون حضور مردم افغانستان، به دست نخواهد آمد.
او تاکید کرد: «افغانستان فراتر از طالبان است. افغانها باید در تصمیمگیری درباره آینده خود مشارکتکننده باشند، نه تماشاگر.»
نماینده افغانستان افزود پنج سال تجربه نشان داده است که نه انزوای طالبان بهتنهایی نتیجه داده و نه تعامل بدون هدف سیاسی روشن. به گفته او، جامعه جهانی باید تعامل اصولی و نتیجهمحوری را دنبال کند که مقصد آن ایجاد حکومتی مشروع، نماینده مردم و پاسخگو باشد.
او خواستار آغاز روندی سیاسی به رهبری و مالکیت افغانها و با تسهیل سازمان ملل شد که زنان، جامعه مدنی، نیروهای سیاسی و دموکراتیک، جوانان و گروههای قومی و مذهبی در آن حضور معنادار داشته باشند.
نماینده افغانستان گفت پنج سال پس از بازگشت طالبان به قدرت، باید عملکرد این گروه را براساس نتایج آن سنجید، نه وعدههایش. به گفته او، با وجود تلاشهای سازمان ملل و جامعه جهانی، بحرانهای سیاسی، حقوق بشری، امنیتی و بشردوستانه در افغانستان عمیقتر شده است.
او گفت درگیریهای سراسری کاهش یافته، اما نبود جنگ گسترده به معنای صلح پایدار نیست. فعالیت مخالفان مسلح طالبان در شماری از مناطق، بهویژه ولایتهای شمالی و شمالشرقی از جمله بدخشان، افزایش یافته است.
به گفته او، مخالفان مسلح کنونی طالبان، برخلاف این گروه، عموما به حملات انتحاری یا انفجارهای بیهدف علیه غیرنظامیان متوسل نشدهاند.
نماینده افغانستان نبود مشروعیت سیاسی را یکی از بحرانهای اصلی کشور خواند و گفت پس از پنج سال، هنوز نظام سیاسی همهشمول، چارچوب قانونی مورد قبول و نهادهای پاسخگویی وجود ندارد که مردم بتوانند از طریق آنها بر تصمیمهای کشور اثر بگذارند.
او افزود فعالیت احزاب سیاسی ممنوع است، شماری از چهرههای سیاسی با محدودیت و حبس خانگی روبهرو هستند و طالبان گفتوگوی سیاسی معنادار را نمیپذیرد.
نماینده افغانستان گفت: «کنترول قلمرو به معنای مشروعیت سیاسی نیست. مشروعیت را نمیتوان با زور، تبعیض و حذف دیگران به دست آورد.»
او حذف سازمانیافته زنان و دختران از حیات عمومی را آشکارترین نمونه نقض تعهدات طالبان خواند و گفت براساس برآورد یونسکو، ۲.۴ میلیون دختر افغان از آموزش متوسطه محروماند.
