شهادت حضرت آیتالله سید علی حسینی خامنهای، رهبر جمهوری اسلامی ایران، نه تنها پایان یک دوران، بلکه گشایش دریچهای نو برای بازخوانی الگویی بینظیر از رهبری دینی، اخلاقی و سیاسی است. ایشان با تلفیق «وطن دوستی» و «دفاع از مظلوم»، ضمن حفظ تمامیت ارضی ایران، پلی از وحدت میان مذاهب اسلامی ساخت و نظامی استوار بر جای نهاد که با شهادت وی متزلزل نشد.
امروز که پیکر مطهر رهبر شهید انقلاب اسلامی، در میان اشکها و آههای میلیونی تشییع میشود، نه فقط ایران، بلکه جهان اسلام و به ویژه مردم افغانستان نیز در سوگ مردی نشستهاند که تمام هستی خود را در مسیر تحقق آیات قرآن و سیره علوی به کار گرفت. ایشان در عصر پرآشوبی، هم «حبلالله» را در داخل و خارج استوار کرد و هم «نصرت مظلوم» را سرلوحه خویش قرار داد.
وطندوستی؛ فراتر از شعار
شهید آیتالله خامنهای را میتوان نماد عینی و عملیاتی حدیث نبوی «حب الوطن من الایمان» دانست. در شرایطی که بسیاری از مدعیان وطن پرستی در بیرون از مرزهای ایران به سر میبردند و از دور ادعای عشق به ایران داشتند، اما ایشان در میدان سخت دفاع مقدس (جنگ با صدام)، در برابر شبه کودتاهای داخلی، در مقابل اشرار مسلح، در رویارویی با گروهکهای منافق، در جنگ با اسرائیل کودک کش و امریکای جنایتکار با تمام وجود ایستادگی کرد. اما اوج این وطن دوستی را باید در حفظ تمامیت ارضی ایران جستجو کرد. در حالی که طی 300 سال گذشته، قدرتهای مهاجم موفق به جدایی بخشهایی از خاک ایران (مانند بحرین، آذربایجان و هرات) شدند، در دوره رهبری ایشان، با وجود فشارهای بیسابقه امریکا و زیاده خواهیهای استکبار، حتی یک وجب از خاک این کشور جدا نشد. این افتخار بزرگ، مرهون ایستادگی ایشان در برابر «تسلیم خواهی» بود؛ جایی که امریکا خواستار چشم پوشی از توان موشکی، هستهای و دریایی ایران بود، اما ایشان با تدبیر و شجاعت، همه این دستاوردها را بهعنوان مایه عزت و بازدارندگی حفظ کرد و نسلی را تربیت نمود که راه او را ادامه دهد.
وحدت عملی
در سطح کشورش، ایشان همواره کوشیدند وحدت ملی را به مثابه یک اصل راهبردی حفظ کنند. اما در عرصه خارجی و در میان کشورهای اسلامی، رویکرد ایشان مبتنی بر پرهیز از تفرقه مذاهب بود. فتاوای روشنگرانه ایشان در حرمت توهین به مقدسات دیگران، گامی بلند در تحقق آیه شریفه 103 سوره آل عمران «وَاعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمِیعًا وَلَا تَفَرَّقُوا» (و همگی به ریسمان خدا چنگ زنید) بود. این رویکرد، نه تنها در ایران، بلکه در سطح جهان اسلام، به ویژه در کشورهای همسایه مانند افغانستان که خود با چالشهای مذهبی دست و پنجه نرم میکنند، الگویی از مدارا و همزیستی اسلامی ارائه داد که میتواند سرمشقی برای کاهش تنشهای فرقهای باشد.
مدافع مظلومان جهان
یکی از درخشانترین ویژگیهای این رهبر شهید، جان نثاری ایشان در دفاع از مظلومان بود. ایشان با الهام از کلام امیرالمؤمنین علی (ع) که «با ظالم دشمن و برای مظلوم یاور باشید»، حمایت های بی دریغی از ملتهای مظلوم فلسطین، لبنان، یمن و افغانستان به عمل آورد. این دفاع، صرفاً یک موضع سیاسی نبود، بلکه ترجمان یک باور عمیق دینی و انسانی بود که در نهایت نیز به شهادت ایشان انجامید. شهادت ایشان در این مسیر، نشان از راستی و استقامت ایشان در آرمانهایی داشت که از آن دم میزد. برای مردم افغانستان که سالها طعم تلخ جنگ و اشغال را چشیدهاند، این حمایتها پیام امید و همبستگی بود.
استواری نظام؛ میراثی که با شهادت متزلزل نشد
این شهید بزرگوار یک میراث گرانبها تحت عنوان «نظامی استوار» برای آیندگان کشورش به جا گذاشت. اگرچه جسم ایشان از میان رفت، اما ارکان نظام، قوا و نیروهای نظامی با قدرت به مسیر خود ادامه میدهند و امروز در برابر دو ابرقدرت اتمی و دهها کشور معارض، با صلابت میایستند. این استواری، نشان از نهادینه شدن نهادهای انقلابی و عمق بخشیدن به گفتمان مقاومت دارد که با شهادت ایشان نه تنها تضعیف نشد، بلکه مستحکم تر شد و این خود گواهی بر مدیریت عاقلانه و آینده نگرانه این مرد خردمند است.
شهادت حضرت آیتالله سید علی خامنه ای رهبر انقلاب اسلامی، اگرچه ضایعهای سنگین است، اما میراث او چراغ فروزانی است برای تمام کسانی که به استقلال، وحدت و عدالت اجتماعی میاندیشند. ایشان نشان دادند که «وطندوستی» بدون «دفاع از مظلوم» ناقص است و «وحدت اسلامی» بدون «احترام به مقدسات دیگران» بیمعنا.
