ترامپ دستور خروج آمریکا از ده‌ها سازمان بین‌المللی را صادر کرد

به گزارش خبرگزاری معمار؛ دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور ایالات متحده، با امضای یک فرمان اجرایی دستور خروج آمریکا از ۶۶ نهاد بین‌المللی، شامل ۳۵ سازمان غیروابسته و ۳۱ نهاد وابسته به سازمان ملل متحد را صادر کرد؛ اقدامی که می‌تواند پیامدهای گسترده‌ای بر همکاری‌های جهانی داشته باشد.

کاخ سفید اعلام کرد که دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، با امضای یک فرمان اجرایی، عضویت و حمایj ایالات متحده از ۶۶ سازمان، آژانس و کمیسیون بین‌المللی را لغو کرده است. بر اساس این فرمان، آمریکا از ۳۵ سازمان غیروابسته به سازمان ملل متحد و ۳۱ نهاد وابسته به این سازمان خارج می‌شود.

کاخ سفید تاکنون فهرست کامل این نهادها را منتشر نکرده و اعلام کرده است که این سازمان‌ها «در تضاد با منافع ملی آمریکا» فعالیت می‌کنند.

بر اساس این بیانیه، تصمیم به خروج از این نهادها پس از یک بازبینی جامع از تمام سازمان‌ها و معاهدات بین‌المللی اتخاذ شده که ایالات متحده عضو یا طرف آن‌ها بوده است.

در اعلامیه کاخ سفید آمده است: «این اقدام به معنای پایان بخشیدن به حمایت مالی از سازمان‌هایی است که دستورکار جهانی را بر اولویت‌های داخلی امریکا مقدم می‌دانند یا در حل مسائل مهم جهانی کارایی لازم را ندارند.»

به نقل از سی‌ان‌ان، مقام‌های دولت ترامپ این سازمان‌ها را «غیرضروری، ناکارآمد یا مخالف منافع ایالات متحده» توصیف کرده‌اند. بسیاری از این نهادها در حوزه‌هایی مانند تغییرات اقلیمی، حقوق کار و مسائل زیست‌محیطی فعالیت دارند؛ موضوعاتی که دولت ترامپ آن‌ها را کم‌اهمیت یا زیان‌بار می‌داند.

از جمله نهادهای مهمی که آمریکا از آن‌ها خارج می‌شود، می‌توان به آژانس جمعیت سازمان ملل متحد و کنوانسیون چارچوب سازمان ملل درباره تغییرات اقلیمی اشاره کرد؛ کنوانسیونی که مبنای مذاکرات جهانی در زمینه اقلیم به شمار می‌رود.

دولت ترامپ این سازمان‌ها را به سوءمدیریت مالی، هدررفت بودجه و پیشبرد سیاست‌هایی ناسازگار با منافع آمریکا متهم کرده است. ترامپ پیش از این نیز با زیر سؤال بردن تغییرات اقلیمی، آمریکا را از توافق‌نامه پاریس خارج کرده بود. مقام‌های آمریکایی تأکید دارند که منابع مالیات‌دهندگان باید صرف نهادهایی شود که به‌طور مستقیم در راستای منافع ایالات متحده، از جمله رقابت با چین، عمل می‌کنند.

تحلیل‌گران معتقدند این عقب‌نشینی می‌تواند فرصت بیشتری برای کشورهایی مانند چین فراهم کند تا نقش پررنگ‌تری در نهادهای بین‌المللی ایفا کنند؛ تحولی که ممکن است توازن قدرت در ساختارهای جهانی را در بلندمدت تغییر دهد.