این رقم، بالاترین میزان ثبتشده از آغاز فعالیت این نهاد بیش از سه دهه پیش است. نیروهای رژیم صهیونیستی اسرائیلی، عامل دوسوم این کشتهها شناخته شدهاند، که عمدتاً در غزه رخ داده است.
کمیته حفاظت از خبرنگاران در گزارش خود تأکید کرده: «از زمانیکه کمیته حفاظت از روزنامهنگاران بیش از سه دهه پیش شروع به جمعآوری معلومات کرد، تعداد خبرنگاران و کارمندان رسانهای که در سال ۲۰۲۵ کشته شدند، از هر سال دیگری بیشتر بود.» این نهاد افزود که احتمالاً آمار واقعی به دلیل محدودیت دسترسی به اطلاعات در غزه، فراتر از ارقام ثبتشده باشد.
این گزارش جهانی، آینهای از تهدیدهای فزاینده بر رسانههاست؛ تهدیدهایی که مرزها نمیشناسند و از خاورمیانه تا جنوب آسیا امتداد یافتهاند. در افغانستان، پس از بازگشت طالبان به قدرت در ۲۰۲۱، رسانهها که زمانی نماد پیشرفت فرهنگی بودند، اکنون در گرداب محدودیتها و فشارها فرو رفتهاند. دو دهه نظام جمهوری، تا حدودی بستری برای شکوفایی رسانهها فراهم کرده بود، وضعیتی که صدها رسانه با کیفیت و کمیت بالا، صدای مردم را انعکاس میدادند.
اما تحولات اخیر، این دستاوردها را به چالش کشید. آمارها نشان میدهد که در حال حاضر، دهها رسانه در کشور تعطیل شده و هزاران کارمند رسانهای بیکار یا مهاجر شدهاند. کاهش بودجه، افزایش سانسور و فقدان حمایت قانونی، رسانهها را در بیش از چهار سال گذشته آسیبپذیر کرده است.
با این حال، مقامهای حکومت طالبان تاکید میکنند رسانهها میتوانند در چارچوب ارزشهای اسلامی و ملی فعالیت کنند، اما واقعیت نشاندهنده فشارهای فزاینده و نبود بستر حمایتی است.
این رویکرد، در حالی که رسانه را به عنوان ستون فرهنگی و آموزشی جامعه به رسمیت میشناسد، عملاً مانع پویایی آن میشود. مقایسه با دوران پیشین، وضعیتی که رسانهها شاخصه توسعه فرهنگی افغانستان در منطقه بودند، این تناقض را عمیقتر میکند.
این درحالی است که رسانه، نه تنها ابزار اطلاعرسانی، بلکه موتور توسعه فکری و فرهنگی جوامع است. جوامعی با رسانههای حرفهای و آزاد، از نظر اندیشهای پیشرفت میکنند و فرهنگشان غنی میشود.
در افغانستان کنونی، عدم حمایت از رسانهها، نه تنها خبرنگاران را در معرض خطر قرار میدهد، بلکه جامعه را از جریان آزاد اطلاعات محروم میسازد. با این حال، اتخاذ سیاستهای اصلاحی، مانند تدوین قوانین حمایتی و کاهش فشارها، میتواند این روند را معکوس کند و سبب بهبود وضعیت رسانهای در کشور شود.
