نصیراحمد فایق، سرپرست نمایندگی، در پست ایکس خود تأکید کرد که این حملات دهها غیرنظامی از جمله زنان و کودکان را کشته یا زخمی کرده است. فایق نوشت: «ما خواستار رسیدگی و توقف فوری این تخلفات، پاسخگویی، احترام به تمامیت ارضی، منشور ملل متحد و رعایت کامل حقوق بینالملل هستیم.»
اسلامآباد ادعا میکند حملات هوایی اخیر ۷۰ تا ۸۰ شبهنظامی را نابود کرده، اما مقامات طالبان گزارش میدهند حداقل ۱۷ غیرنظامی، از جمله ۱۱ کودک، قربانی شدهاند. این تناقض فاحش میان روایتهای دو طرف، عمق شکاف در روایتهای رسمی را نشان میسازد.
این اقدام دیپلماتیک بلافاصله پس از احضار سفیر پاکستان و وعده پاسخ «مناسب و حسابشده» وزارت دفاع طالبان، عمق بحران روابط دو کشور را آشکار کرد.
آمارها نشان میدهد که در سال ۲۰۲۵، تحریک طالبان پاکستان (تیتیپی/TTP) بیش از ۶۰۰ حمله در خاک پاکستان انجام داده و هزاران کشته و زخمی بر جای گذاشته است.
پاکستان حملات را «هدفمند علیه پناهگاههای تیتیپی» توصیف میکند، در حالی که شواهد میدانی از بمباران مناطق مسکونی و مدارس مذهبی حکایت دارد. چنین رویکردی نهتنها غیرنظامیان را قربانی میکند، بلکه چرخه انتقام را تقویت کرده و امنیت منطقه را به مخاطره میاندازد.
این وضعیت دقیقاً با حملات پیشین امریکا به پناهگاههای القاعده پیش از ۲۰۲۱ مقایسهپذیر است؛ اقداماتی یکجانبه که به جای حل مشکل، بحران را عمیقتر کردند.
با این حال، حملات هوایی هرچند بهعنوان «دفاع ذاتی» توجیه میشوند، راهحل پایدار را دورتر کردهاند. آصف علی زرداری، رئیسجمهور پاکستان، این حملات را «حق ذاتی اسلامآباد برای دفاع از مردمش» خواند و هشدار داد که اگر خونریزی ادامه یابد، عاملان را در بیرون مرزها هدف قرار خواهند داد.
آصف درانی، نماینده پیشین پاکستان در افغانستان نیز افزود که این عملیات «پیامی روشن و سنجیده» به طالبان افغان بود و در صورت لزوم، حملات گستردهتری انجام خواهد شد. چنین تهدیدهایی که عواقب انسانی را نادیده میگیرند، ریسک درگیری مستقیم را به شدت افزایش میدهند. با توجه به عدم تمایل طالبان افغان به قطع حمایت از تیتیپی و اصرار اسلامآباد بر راهکار نظامی، چشمانداز آینده به سمت تشدید تنشها حرکت میکند.
میانجیگریهای پیشین قطر و ترکیه ناکام ماندهاند و بدون تغییر اساسی در رویکردها، منطقه ممکن است شاهد چرخهای بیپایان از حملات متقابل باشد که امنیت جنوب آسیا را تهدید کند.
برای خروج از این بنبست، دیپلماسی واقعبینانه و مبتنی بر احترام متقابل و تعهد عملی دو طرف میتواند راهگشا باشد. نظارت مشترک مرزی، همراه با مبارزه هماهنگ و هدفمند با تروریزم، از جمله تدابیر موثر و عملی برای جلوگیری از بحرانآفرینی و بازگرداندن آرامش و ثبات پایدار به منطقه به شمار میرود.
