نویسنده: ز. نظری
چهارم شعبان، روز ولادت پرچم دار بزرگ کربلا، حضرت عباس بن علی (ع) است. عباس بن علی (ع) در سال ۲۶ هجری قمری، در مدینه، دیده به جهان گشود. میلاد حضرت عباس (ع)، نوری دیگر به این جهان هستی بخشید و دل های شیفتگان حضرت امیرالمؤمنین علی (ع) از شور و عشق، لبریز گشت. چهره ی علاقه مندان اهل بیت علیهم السلام را شبنم شادی فراگرفته بود و هریک برای دیدار نورسیده ی مولای خویش بر یکدیگر، پیشی می گرفتند. حضرت امیرالمؤمنین علی (ع) نام فرزند خود را عباس نهاد. عباس یعنی شیر بیشه ی شجاعت و قهرمان میدان نبرد.
وی در دامان امیرالمؤمنین (ع) و مادر گرامی اش به گونه ای پرورش یافت که به مظهر غیرت، ایثار و شجاعت، بدل گشت. حضرت عباس (ع) در طول زندگی اش از محضر پدر و برادران اش، بیشترین بهره را برد و جامع فضایل نیکو گردید. حضرت عباس (ع) هر آنچه را از محضر آن سه امام معصوم آموخته بود، در کربلا آشکار شد و حماسه ساز نام آور عاشورای حسینی شد.
او از مادرى بزرگوار از قبيله بنى کلاب که شجاع ترين، رزم آورترين و تيزْتک ترين مردانِ روزگار را در خود داشت، و در دامان پُرمهر او و در کنار برادران بى نظيرى همچون امام حسن(ع) و امام حسين(ع)، باليد و رشد کرد.
کنيه آن بزرگوار، ابو الفضل و ابو قِربه (صاحب مَشک) و القابش سقّا و قمر بنى هاشم است.
در اسناد تاریخی چنین آمده، عبیدالله بن زیاد به منظور تفرقه افکنی میان یاران باوفای امام حسین (ع)، در روز نهم عاشورا امان نامهای را از سوی عبیدالله بن زیاد برای حضرت ابوالفضل و برادرانش ارسال کرد. ولی حضرت ابوالفضل و برادرانش پاسخ دادند: «خدا تو را و امان نامه تو را لعنت کند، ما امان داشته باشیم و پسر دختر پیامبر امان نداشته باشد؟»
حضرت ابوالفضل (ع) در تنومندی به گونه ای بود که چون بر قوی هیکل ترین اسبان می نشست، پاهایش بر زمین نزدیگ می شد. قامتى بلند، سينه اى سِتَبر، بازوانى توانمند و چهره اى بس زيبا داشت، بدان سان که او را «ماه بنى هاشم» مى گفتند.
در قدرت و رزم آوری چونان شیر خشمگین بر لشکر کفر و الحاد می تاخت؛ به قدری تار و مارشان کرده بود که دیدن او، دل دشمن را به لرزه می انداخت. گروه گروه افراد با چهره هایی وحشت زده از پیش او می گریختند و دلاوران لشکر آن گروه نامسلمان، به تیغ شمشیرش، رو به جانب دوزخ می نهادند.
عبّاس علیه السلام در میان حماسه آفرینان کربلا و شهیدان تاریخ، از چنان جایگاه بلند و مکانت والایى برخوردار است که به گفته سید الساجدین، زین العابدین علیه السلام: براى عبّاس علیه السلام، نزد خداوند تبارک و تعالى، منزلتى است که همه شهدا در روز قیامت، به او رَشک مى برند.
اين قهرمان شکوهمند قيام کربلا و پشتيبان شکست ناپذير ابا عبد اللّه(ع)، در هنگامه اوج تنهايى امام(ع) و در راه رساندن آب به کام هاى خشکيده کاروان حسين(ع)، شهدِ شهادت نوشيد. عبّاس(ع)، در هنگام شهادت، ۳۴ سال داشت.
سلام بر حضرت ابوالفضل (ع) ؛ بزرگ مردی که به یُمن نام بلندش، پرواز را می آموزیم و یادش همواره در مینای عشق می درخشد. درود سلام بر او که سرو بلند آزادگی را بر بام تاریخ ما می کارد، آینه های طور و تجلی را در برابر جوانان می افرازد و پرچم صلابت و سادگی، صبر و ایستادگی، شهادت و مردانگی را بر ایوان آیین زندگی آزادگان جهان به اهتزاز در می آورد. سلام و درود های بی پایان از هر سپیده دم تا هر شام گاهان، هزاران بار نثارش باد!
