نورالحق انور، رئیس اداره امور طالبان، در همایشی در کابل ادعا کرد که حکومت فعلی افغانستان “همهشمولترین” حکومت در تاریخ این کشور است و سطحی از شمولیت را ارائه میدهد که تاکنون تجربه نشده. وی تأکید کرد که این ساختار برای “افغانهای اصیل” طراحی شده و شهروندان موظف به حمایت و پیروی از دستورات آن هستند.
با این حال، گزارشهای نهادهای بینالمللی مانند انستیتیوت خاورمیانه، تصویری متفاوت ترسیم میکنند. طبق این گزارشها، بیش از ۹۰ درصد مناصب رهبری و اداری طالبان در اختیار یک قوم خاص (پشتون) قرار دارد و اقوام دیگر تنها نقش محدود یا نمادین در تصمیمگیریها ایفا میکنند.
همزمان، حذف کامل زنان از کابینه و ساختار قدرت طالبان، یکی از محورهای اصلی انتقاد شهروندان و فعالان مدنی بهشمار میرود. منتقدان میگویند در حالی که طالبان از «همهشمول بودن» سخن میزنند، زنان نهتنها از مشارکت سیاسی محروماند، بلکه با محدودیتهای گسترده در زمینه کار، آموزش و حضور اجتماعی نیز روبهرو هستند.
شماری از شهروندان افغانستان تأکید میکنند حکومتی که اکثریت قاطع قدرت در اختیار یک قوم باشد و نیمی از جمعیت کشور، یعنی زنان، بهطور کامل از ساختار قدرت حذف شوند، نمیتواند نماینده همه مردم افغانستان تلقی شود. به باور آنان، فاصله میان ادعاهای مقامهای طالبان و واقعیتهای موجود، رو به افزایش است.
