آنچه امروز در کشور ما بهصورت رسمی اجرا میشود، سیاستهای ضدتروریستی نیست، بلکه تبعیضها و رفتارهای ضدانسانی است که مستقیماً زندگی مردم را هدف قرار داده است.
زنان افغانستان عملاً زندهبهگور، بیصدا و بیسرنوشت رها شدهاند؛ و این بیسرنوشتی، زخم بزرگیست که جبرانناپذیر به نظر میرسد.
با این حال، زنان افغانستان در بیرون از کشور هرگز خاموش ننشستهاند. آنان در هر کارزار، نشست و کنفرانس بینالمللی، صدای خود را برای حق، عدالت و بهرسمیتشناسی آپارتاید جنسیتی بلند کردهاند.
امیدوار هستم جهان هرچه زودتر این آپارتاید جنسیتی را به رسمیت شناخته و عاملان آن را به دادگاه بینالمللی عدالت بکشاند.
