به گزارش خبرگزاری معمار؛ در حالیکه روند شهرنشینی در افغانستان بهگونهی چشمگیر افزایش یافته است، نگرانیها درباره تأثیرات منفی این روند بر محیط زیست و منابع طبیعی کشور نیز بالا گرفته است.
آگاهان محیط زیست هشدار میدهند که نبود برنامهریزی شهری، فشار شدیدی بر طبیعت و سامانههای حیاتی وارد کرده و میتواند منجر به پیامدهای برگشتناپذیر زیستمحیطی شود.
افغانستان از جمله کشورهای با طبیعت شکننده و آسیبپذیر است. جنگ، تغییرات اقلیمی، و حالا رشد نامتوازن شهرها، عوامل عمدهایاند که منابع طبیعی آن را تهدید میکنند. بهویژه در سالهای اخیر، مهاجرت گسترده به شهرها، بدون توسعه زیرساختها و مدیریت زیستمحیطی، موجب افزایش مصرف آب، تخریب جنگلها و آلودگی هوا و خاک شده است.
سید شاه گهرپور، زیستشناس و استاد دانشگاه، در گفتوگو با خبرگزاری معمار میگوید که رشد بیرویه شهری در کشورهایی مانند افغانستان، که از نظر طبیعی شکنندهاند، تاثیرات مخربی بر زنجیرههای حیاتی دارد.
او با اشاره به هشدار اخیر سازمان ملل درباره شهرنشینی در افغانستان میافزاید: «افغانستان کشوری با ظرفیت طبیعی محدود است. توسعه شهری بیبرنامه، تخریب منابع آبی، کاهش پوشش گیاهی و نابودی تنوع زیستی را به همراه دارد.»
گهرپور تأکید میکند که نبود مدیریت پایدار و ضعف در قوانین محیط زیستی، رشد شهرها را به عامل فشار مضاعف بر طبیعت تبدیل کرده و این روند باید فوری مهار شود.
او هشدار میدهد که اگر این روند ادامه یابد، افغانستان در آیندهای نهچندان دور با بحرانهای شدید زیستمحیطی و کمبود منابع حیاتی روبهرو خواهد شد.
کارشناسان بر این باورند که نیاز فوری به سیاستگذاریهای زیستمحیطی هوشمندانه، توسعه پایدار شهری و آموزش همگانی برای محافظت از منابع طبیعی وجود دارد. در غیر آن، ادامه وضعیت کنونی، زنجیره حیات در افغانستان را با تهدیدی جدی روبهرو خواهد ساخت.
